وقتی بهترین سرمربی تاریخ تیم ملی اشتباه می‌کند!

در سال 1978 یعنی در بهار سال 1357 بهترین‌ها در ترکیب اصلی تیم ملی، ما را در جام جهانی 1978 همراهی کردند اما در فهرست ذخیره‌ها بازیکنانی بودند که بعضی از آن‌ها تنها همان جام جهانی 1978 را در تیم ملی حاضر بودند و چند ماه بعد از جام جهانی و در شهریور ماه سال 1357 که حشمت مهاجرانی بازیکنان تیم ملی را برای بازی دوستانه با شوروی سابق به میدان فراخواند دیگر در فهرست تیم ملی نبودند و بعد از انقلاب هم که حسن آقا (حبیبی) سرمربی تیم ملی بود هم به تیم ملی دعوت نشدند و دیگر هیچ گاه نه تنها رنگ تیم ملی را ندیدند که بعضا فوتبال را زود رها کرده و در تیم ای باشگاهی خود هم بازیکنانی ذخیره و متوسط بودند.

از جمله این نفرات می‌توان علی شجاعی و محمدرضا کربکندی از اصفهان، علیرضا قشقائیان از شیراز، عبدالمجید بشکار از خوزستان، حمید مجدتیموری از تهران و تیم شهباز و... را نام برد، حتی ناصر نورایی وجواد الله‌وردی و بهرام مودت هم که از بهترین‌های دوره قبل فوتبال ایران بودند در این دوره در اوج امادگی نبودند، مهاجرانی بعدها اعلام کرد که من در جام 1978 برخی از ستاره‌ها را که مدعی حضور در داخل میدان بودند را به جام جهانی نبردم تا عرصه مدعیان حضور در داخل میدان روی نیمکت شلوغ نشود.

بی‌تردید در همان زمان منصور رشیدی در دروازه، حبیب خبیری و سهام میرفخرایی و محمد پنجعلی و بیژن ذوالفقارنسب در خط دفاعی، علیرضا عزیزی و پرویز قلیچ خانی و عبدالرضا برزگری در خط میانی و محمدرضا عادلخانی و علیرضا خورشیدی و حتی حمید علیدوستی در خط حمله نفرات موثری بودند که حضورشان در تیم ملی از بازیکنان فوق می‌توانست مشروع‌تر و موجه‌تر باشد.

این سوالی است که سال‌هاست در ذهن دارم، مهم هم نیست روزگار گذشته است اما سوالات بعد از این همه سال هنوز دست از سر من برنداشته است.