کابوس واژگونیِ دقیقی در حوالی پل ورسک!
شعلههای آتش پوزخند میزنند و سوزنبانی که هر شب کابوس میبیند، در منتهیالیه قضا و قدر به بقا میاندیشد.
| سعید دقیقی که با سلام و صلوات به شهر خسته وارد شد، پس از چند نتیجه نومیدکننده حالا روی تیغ قدم میزند و با این دستفرمان، دیر و دور نیست در حوالی پل ورسک چپ کند.
دقیقی که از بدو حضور خود در کنار باغستانهای نارنگی، طعم رستگاری را نچشیده، باید در نقطه جوش، کلک قشون سمج آلومینیوم را بکند تا قائمشهریها زیر باران نغمههای خراباتی را با صدای بلند بخوانند و پس از هفتهها کمی روی ابرها قدم بزنند.
دقیقی برای نجات به نقشهای دقیق نیاز دارد و با لبهای چروکبرداشته و پیشانی چینخورده به دنبال آرام کردن اتمسفر شهید وطنی است. او اگر از پس تاکتیکهای پیروز قربانی برنیاید و رکب بخورد، چارهای جز شنیدن مرثیههای بدرود ندارد.
صبر قائمشهریها تمام شده و همین کافی است تا سکاندار قزوینی با قهر سکوهای نموری مواجه شود که با هیچ ناخدایی عهد اخوت نمیبندند.
با این همه، عصر آدینه میتواند رنگ دیگری هم داشته باشد. فقط کافی است دقیقی طرحی نو دراندازد تا تیفوسیهای مازنی در وطنی برای رهبر ارکستر، اسپند دود کنند. آیا نساجی ورق را برمیگرداند و در دوزخیترین روزها پلی به سوی رنگینکمان خواهد زد و اولتراهای پرشور را در آغوش خواهد کشید؟