گلوله آخر را برای روز مبادا نگه ندار!
خطر از لاله گوش مردی که به یکباره در سراشیب آرزوهایش قرار گرفته، نگذشته و مهدی تارتار برای فرار از محدوده خطر گریزی ندارد جز آنکه پیکان را به انتهای دره بفرستد و به اما و اگرها پایان دهد.
| انگار فرمانده چشم خورده که اینگونه از اوج به حضیض رسیده و دلواپسی در مردمک چشمهایش رنگ گرفته است. با این همه، یک پیروزی قاطع در قلعه حسنخان میتواند گلولهها را به تفنگ تارتار برگرداند و خبر برکناریاش را تا اطلاع ثانوی به گوش آتشپارهها نرساند.
فوتبال با مرد شماره یک نیمکت سرخ شوخی ندارد و او بدون اورونوف، کنعانیزادگان و دیگر سربازان به محاق رفتهاش باید قال ساکت الهامی را بکند و سکوها را متقاعد کند.
پس در چنین عرصاتی، تارتار باید به حزن صدایش پایان دهد و نود دقیقه کنار نیمکت نفرینشده فریاد بزند و به هر جانکندنی که شده، در پایان نبرد آدینه ورق را برگرداند. آیا سرمربی قادر خواهد بود کاری کند که نمک با زخمهایش نخواهد کرد و رؤیاهای زلال خود را دوباره به خاطر خواهد آورد؟ آیا پیش از آنکه آب از سر تارتار بگذرد، او دوباره خوشبختی را مصادره خواهد کرد و خشم خود را به خزان آکنده از خلجان خواهد سپرد؟ پلک نمیزنیم و در انتظار ساعت واقعه میمانیم.