سندرم یازده‌به‌یازده ژنرال!
انگار اَخم‌های عافیت را به تَخم‌های جراحت پیوند زده‌اند که سربازان سفیدجامه، گشودن قفل‌ها را در جایی میان تردید و تعارف گم می‌کنند. فوج‌فوج جنگجویانی که روزگاری با صلابت به آوردگاه قدم می‌گذاشتند و دل به قضا و قدر نمی‌سپردند، حالا برای غلبه بر سایه خویش، کاسه چه کنم به دست می‌گیرند و به اما و اگر متوسل می‌شوند.
صفحه ورزشی - فوتبال ایران | به مسلخ فرستادن فلسطین، آن هم در دوئلی که فاصله دو ارتش بر کاغذ و چمن به‌وضوح آشکار بود، نمی‌تواند مرهمی بر زخم‌های ناسور این فوتبال باشد. فلسطین اگرچه در سال‌های اخیر بوی باروت گرفته و قامت بلندتری در فوتبال قاره کهن پیدا کرده، اما بی‌شک برای محک زدن عیار پسران قلعه‌نویی، سنگ محک چندان سختی نیست. قصه اما از جایی حیرت‌آور می‌شود که یازده تفنگدار وطنی برای گشودن گره کار، به یک اتفاق مهم در بیرون از مخمل سبز چشم می‌دوزند. انگار تا لشکر روبه‌رو از شمار سربازانش کم نشود، حریق جسارت در ساق و سینه یوزها زبانه نمی‌کشد و البته این حکایت تازه‌ای نیست.
فلش‌بک می‌زنیم و به جام جهان‌نما برمی‌گردیم. آنجا که در تقابل با توپچی‌های جنوب اقیانوس آرام، فرصت‌سوزی و محافظه‌کاری دست در دست هم گذاشتند تا امتیازها از کف بروند و نیوزیلند یازده‌نفره رگ خوابمان را پیدا کند. پس از آن، در هماوردی با بلژیک و مصر، درست زمانی نبض کارزار را در دست گرفتیم که حریفان ده‌نفره شدند و تیغ‌ها و طعنه‌ها را غلاف کردند.
حالا در تورنمنت بصره و در جدال با فلسطین، تاریخ تکرار می‌شود و تیم ملی زمانی راه می‌افتد و به گل می‌رسد که با کارت قرمز عبدالرحمان الجاسم قطری، جرعه‌های حسرت از گلوی مردان آن‌سوی کرانه باختری پایین می‌رود و لشکر ده‌نفره فلسطین در اوج جدال کم می‌آورد.
شوربختانه باید نوشت این آیین و رسم تیم‌هایی نیست که در شب‌های غلیظ و مرموز، سودای بزرگی در سر می‌پرورانند. باور کنید قرار نیست همیشه زمین و زمان دست به دست هم بدهند تا یکی از زمین دیپورت بشود و راهی به سوی قفس توری معاشران گشوده شود. فوتبال رزمگاه شکار لحظه‌هاست، نه بزمگاه انتظار کشیدن و پلک نزدن برای آنکه مدعی خود زانوی تسلیم بر زمین بگذارد و پیش از واپسین سوت تسلیم شود. نگران‌کننده‌تر از نتیجه اما خو گرفتن به چنین سرنوشتی است؛ اینکه کادر فنی به جای تزریق تهور، به تماشاگر خاموش اتفاقات تبدیل شود و ستیزه‌جویان نیز در روزهای صعب و سخت، فرمان حمله را از دست بدهند.
بی‌لاف و گزاف، تیم ملی برای روزهای بزرگ به چیزی فراتر از نام‌های پرطمطراق و رزومه‌های رنگارنگ نیاز دارد و وقتی همه‌چیز برابر است، جوخه باید به دست خود ورق را برگرداند و برای اخراج مردان حریف نذر نکند. فرزند نازی‌آباد با یک بغل تجربه لابد بهتر از هر کسی می‌داند که تورنمنت‌های بزرگ با رقت و شفقت تسخیر نمی‌شوند و در زنگ امتحانات اصلی، هیچ تیمی محض رضای حریف به روی مرگ آغوش باز نمی‌کند، اخراجی نمی‌دهد و راه فرار را نمی‌گشاید.
