هشت بی‌بدیل در ضیافت کلمات!
آمد؛ مثل نسیمی که بیاید صورتت را نوازش کند و آمدنش را حس نکنی. آمد و هنوز نگاه‌ها به هم گره نخورده بود که با شعری از مولانا میهمانمان کرد. او مجتبی جباری است؛ ۸ جنتلمن اتراقگاه آبی که روزگاری با خرقه یک فانتزیست چشم‌نواز در میانه میدان می‌درخشید و سکوهای یخ‌زده را گرم می‌کرد.
صفحه ورزشی - فوتبال ایران | مردی که سال‌ها در میانه میدان تیم ملی با ردای پلی‌میکر، حریفان را انگشت‌به‌دهانِ مانورها و پاس‌های میلی‌متری‌اش می‌گذاشت. همو که دلواپسی‌هایش بیرون از ورزشگاه‌های تب‌آلود و در مجاورت رمان‌ها و شعرها شکوفه کرده تا تصویری از یک توپچی ادیب را در چشمخانه‌ها بنشاند.
مجتبی این روزها بسان تمام این سال‌ها، در کنار فوتبال با ادبیات همذات‌پنداری می‌کند و شعرهای کلاسیک را از بر می‌خواند تا معلوم شود کوچه‌باغ‌های پاییزی و باران‌های موسمی با او نسبتی دیرینه دارند.
با مهندس آبی‌ها که با ۵۴ پاس گل، دومین پاسور برتر تاریخ باشگاه استقلال لقب گرفته، دو قدم مانده به باغ فردوس، در خیابان عباس کیارستمی و در کتاب‌سرای تحت مدیریتش، رخ‌به‌رخ شدیم. آن هم درست در شبی که آیین پاسداشت احمد پوری، رمان‌نویس و مترجم هم‌روزگار، در حیاط دلگشای کتاب‌سرای راوی برگزار شد و مجتبی در ردیف اول، در کنار چکامه‌سرایانی چون سیدعلی صالحی، لیلی گلستان و حافظ موسوی نشست. انگار پسر خلف فوتبال ناخواسته به برخی غافلان از کاروان شعر و شعور طعنه می‌زد که در ضیافت کلمات، به عکس ماه در حوض لاجورد خیره شد و با همان نجابت همیشگی سراغ ادبیات را گرفت.
او لژیونری است که روزگاری در اردوی الاهلی قطر به دلیل خواندن کتاب جریمه شد؛ مردی که به دقیقه اکنون فکر می‌کند و کتاب برایش نوعی تراپی است؛ ستاره‌ای که به جستارنویسی دلبستگی دارد و این روزها در قامت ناخدا روی نیمکت قشمی‌ها، شمایل یک سرمربی سخن‌دان را در قاب چشم‌ها قرار می‌دهد.
بی‌شک انتخاب فضای کتاب‌سرای راوی برای میزبانی از نشست‌های ادبی و فرهنگی، مبین این نکته است که جباری به ادبیات به‌عنوان بستری برای گفت‌وگو، شناخت جهان و ارتباط انسانی نگاه می‌کند.
مصاحبه مبسوط صفحه ورزشی با پارتیزان فوتبال ایران و مالک کتاب‌سرای راوی باشد برای وقتی دیگر. فعلاً این شما و این شعر مورد علاقه مجتبی جباری که در غروب یک روز تعطیل، حال دل خزان‌مان را کمی تا قسمتی بهاری کرد:
ای همدم روزگار چونی بی‌من؟
ای مونس و غمگسار چونی بی‌من؟
من با رخ چون خزان زردم بی‌تو
تو با رخ چون بهار چونی بی‌من؟
