حظ وسوسهانگیز تماشای یک فولبک ششدانگ!
وقتی از روی نیمکت بلند شد تا گرم کند و در قامت یار تعویضی به میدان برود، هیچکس فکرش را نمیکرد او در نخستین بازی ملیاش، موجهای رادیو را عوض کند و آن دو امضای زیبا را زیر برگه خوشبختی تیم ملی بیندازد.
| حسین گودرزی اما با دو سانتر مواج، غمها را در چهره شادمان فلسطینیها نشاند و گرههای کور نبرد بصره را یکتنه باز کرد.
تکاور جوان در نخستین اکران خود به مهره مار ژنرال بدل شد و با دو ارسال تماشایی، طومار تفنگچیهای کرانه باختری را چید و به جوانگرایی قلعهنویی مهر تأیید زد.
گودرزی در حالی غرید و جای برگهای برندهای چون احسان حاجصفی، امید نورافکن و میلاد محمدی را پر کرد که در حال طی کردن فصلی بهیادماندنی با قشون آبیهاست. او در روزهای صعب لیگ نیز به عصای دست سهراب بدل شده و با سانترها و پاسها و گلهای خود، رنگوروی رقیبان متفرعن را زرد کرده است. انگار فوتبال ایران پس از سالها بکچپ ایدهآل خود را پیدا کرده تا در سختترین اوقات تاب بیاورد و طاقت اندوه را داشته باشد.
صدالبته گودرزی در ابتدای یک جاده کاملاً سنگلاخی، باید قدر خود را بداند و از تبختر و تکبر دوری کند تا به روند پیشرفت خویش ادامه دهد و حسرتهایش را مثل خردهنان در چمنزار بتکاند. برای پسر بروجرد بالا رفتن از پلکان رستگاری و پیروزی در جنگهای طولانی کار شاقی نیست. او فقط باید خودش باشد.