سورپرایز در ملاقات شیرهای بینالنهرین!
مضرابها را بر سیمها میکشند و به سیم آخر میزنند. این دوئل میلیمتری اما با سوت پایانی روشن ایرماتوف به بایگانی سپرده نخواهد شد؛ چرا که در پس طنین نود دقیقهای قصهای بلندتر از عبور توپ از خط دروازه و حریق قفس توری پنهان شده است.
| بندر بصره برای یوزها تنها یک ایستگاه بینراهی در سالنامه نبردهای تشریفاتی نیست. بصره مقاتله سنجش نسلی است که باید روزی نهچندان دور بار سنگین پیراهن خیس ملی را بر دوش بکشد. آنجا در حوالی شطالعرب، قرار نیست تنها ستارگان دیروز به میدان بیایند و با یک مشت نوستالژی برای امروز اعتبار بخرند. فوتبال ایران در این مقطع بیش و پیش از هر چیز به خون تازه نیاز دارد؛ به ساقهایی که از جسارت نلرزند و ذهنهایی که در ازدحام غلغله و کف و هورا، راهی برای گشودن گرههای کور پیدا کنند.
شوربختانه سالهاست که خو کردهایم در بزنگاهها به عصای دستهای آزموده تکیه کنیم، غافل از آنکه هیچ صنوبری با سایه شاخههای کهنه، سبزی و سبزینگی را به ارمغان نخواهد آورد.
حالا دیگر امیر نیمکت ایران هم فهمیده جوانها را نمیتوان تا ابد پشت دیوار انتظار نگه داشت و بعد از آنها معجزه طلب کرد.
بیمجامله، پیکار با شیرهای بینالنهرین مجالی است برای عبور از عادتهای فرسوده و ایبسا ارزشمندترین اتفاق این معرکه، تولد اطمینان در چهره نسلی باشد که مدتهاست پشت درهای بسته، شب را به روز و روز را به شب میدوزد.
امشب زیر نور ماه بصره باید شاهد طلوع سفیدجامگان باشیم؛ چرا که فردای فوتبال ایران با خاطرات و مخاطرات ساخته نخواهد شد و هیچ منجی متزلزلی در ساحل آرامش لنگر نخواهد انداخت. امشب برای نود دقیقه پلک نخواهیم زد و در کوران یک جنگ گریزناپذیر، چشمانتظار سورپرایز ژنرال خواهیم ماند.