سهم ناچیز ایران در رشته‌ای با ۱۵۰ مدال
در رشته‌ای که ۵۰ فرصت قهرمانی و ۱۵۰ مدال در بازی‌های آسیایی دارد، سهم ایران در ناگویا تنها چهار مدال بود؛ آماری که نشان می‌دهد دوومیدانی ایران با وجود ظرفیت‌های موجود، هنوز فاصله زیادی با جایگاه واقعی خود در سبد مدالی کشور دارد.
دوومیدانی در بازی‌های آسیایی یکی از پرمدال‌ترین رشته‌هاست؛ رشته‌ای که در ناگویا ۵۰ عنوان قهرمانی داشت و در مجموع ۱۵۰ مدال طلا، نقره و برنز در آن توزیع شد. سهم ایران اما فقط چهار مدال بود؛ یک طلا، دو نقره و یک برنز. یعنی سهم ایران از کل مدال‌های دوومیدانی کمتر از ۳ درصد بود.
شاید مهم‌تر از این عدد، روند چند دوره اخیر باشد. ایران در جاکارتا ۲۰۱۸ سه مدال و در هانگژو ۲۰۲۲ تنها دو مدال دوومیدانی گرفت و چهار مدال ناگویا اگرچه بهترین عملکرد ایران از گوانگژو ۲۰۱۰ به بعد محسوب می‌شود، اما همچنان فاصله زیادی با ظرفیت واقعی این رشته دارد. در گوانگژو ایران پنج مدال دوومیدانی به دست آورده بود.
مسئله اینجاست که نمی‌توان مشکل را به کمبود استعداد نسبت داد. چالش‌های مدیریت دوومیدانی ایران، کمبود منابع مالی، امکانات و تجهیزات، ضعف استعدادیابی، مشکلات مدیریتی، کمبود مربیان متخصص، پایین بودن سطح رقابت‌های داخلی و ضعف لیگ از مهم‌ترین موانع توسعه این رشته هستند. طبق نظر کارشناسان «کمبود ورزشکار مستعد» پایین‌ترین سطح چالش‌های شناسایی‌شده قرار گرفته است؛ یعنی مسئله الزاماً نبود استعداد نیست، بلکه پیدا کردن، پرورش دادن و رساندن استعداد به سطح قهرمانی است.
این همان نقطه‌ای است که باید نگاه به دوومیدانی تغییر کند. کشتی، وزنه‌برداری یا تکواندو می‌توانند برای ایران مدال‌های ارزشمندی بسازند، اما دوومیدانی به دلیل تعداد بالای مواد، از نظر ظرفیت تولید مدال یک میدان متفاوت است. وقتی یک رشته ۵۰ مدال طلا دارد، حتی چند مدال بیشتر برای ایران می‌تواند جایگاه کاروان را در جدول مدال‌ها تغییر دهد.
مشکل فقط امروز نیست. توسعه دوومیدانی نیازمند یک زنجیره است؛ استعدادیابی از مدارس و رده‌های پایه، مربی متخصص، مسابقه مستمر، امکانات استاندارد، لیگ قدرتمند، حمایت مالی و برنامه بلندمدت برای رساندن استعدادها به سطح آسیا و جهان.
چهار مدال ناگویا را نباید فقط یک موفقیت مقطعی دید. این چهار مدال می‌تواند یک هشدار جدی هم باشد؛ اینکه ایران در رشته‌ای با ۵۰ فرصت قهرمانی، هنوز سهم بسیار کوچکی دارد. اگر هدف، سنگین‌تر شدن سبد مدالی ایران در بازی‌های آسیایی و در ادامه المپیک است، سرمایه‌گذاری روی ورزش پایه و رشته‌های پرمدال دیگر یک انتخاب لوکس نیست؛ دوومیدانی باید بخشی از برنامه اصلی توسعه ورزش قهرمانی ایران باشد.
مدال‌های دوومیدانی فقط روی پیست و میدان ساخته نمی‌شوند؛ بخش مهمی از آنها سال‌ها قبل، در مدرسه، زمین خاکی، باشگاه‌های پایه، استعدادیابی درست و تمرین اصولی ساخته می‌شوند. اگر این زنجیره درست شکل بگیرد، چهار مدال می‌تواند شروع یک مسیر باشد، نه سقف توان ایران.
