پیش‌بینی ما درست بود؛ عراقی اول شد، قهرمان آسیا چهارم!
همان‌طور که پیش‌بینی کرده بودم، علی عمار عراقی قهرمان جهان در دسته فوق‌سنگین شد و یوسفی به مقام دوم رسید، لالایان سوم شد و داوودی در جایگاه چهارم قرار گرفت.
در حرکت یک‌ضرب، عمار عراقی با ۲۱۱ کیلوگرم در جایگاه نخست ایستاد، لالایان ارمنی با ۲۱۰ کیلوگرم دوم شد، داوودی با ۲۰۶ کیلوگرم رتبه سوم را به دست آورد و یوسفی با ۱۹۶ کیلوگرم چهارم شد. این اتفاق برای ما فوق‌العاده خوب بود، چون ما در مجموع وزنه‌برداران دوضرب‌زن فوق‌العاده‌ای هستیم.
در حرکت دوضرب، وقتی لالایان در مهار وزنه ۲۴۷ کیلوگرمی متوقف شد، برای لحظاتی به کسب مدال طلا امیدوار شدیم. داوودی اگر می‌توانست مانند بازی‌های آسیایی وزنه ۲۶۰ کیلوگرمی را مهار کند، در این رقابت‌ها قهرمان می‌شد.
او حرکت دوضرب را با وزنه ۲۴۶ کیلوگرمی آغاز کرد و توانایی مهار وزنه ۲۵۵ کیلوگرمی را هم داشت، اما برای کسب مدال طلا، پس از وزنه‌های علی عمار که با مجموع ۴۶۶ کیلوگرم به کار خود پایان داد، سراغ وزنه‌های بالاتر رفت. او اگر می‌توانست حتی وزنه ۲۵۲ کیلوگرمی را مهار کند، با مجموع ۴۵۸ کیلوگرم بالاتر از لالایان و حتی یوسفی قرار می‌گرفت و عنوان نایب‌قهرمانی را به دست می‌آورد.
به هر حال، داوودی با افت ۱۴ کیلوگرمی نسبت به بازی‌های آسیایی و عراقی با افزایش یک کیلوگرمی نسبت به آن مسابقات، جای خود را در جدول رده‌بندی عوض کردند.
با تمام این اوصاف، باید بگویم با توجه به آنچه دیدیم، تصور من هم همین بود؛ عراقی قهرمان می‌شود و ایرانی‌ها یک عنوان چهارمی و یک مدال به دست می‌آورند؛ اتفاقی که در نهایت رخ داد.
