جنگ تمام شد، اما ورزش هنوز افتضاح بود

کشتی ایران در سال ۱۳۶۸، بعد از ۱۶ سال، در مسابقات قهرمانی جهان با علیرضا سلیمانی به یک مدال طلا دست پیدا کرد و یک سال بعد، در مسابقات کشتی قهرمانی جهان توسط مجید ترکان یک مدال طلای دیگر گرفتیم.

در شرایطی که دکتر حسن غفوری‌فرد رئیس سازمان تربیت بدنی شده بود، انتظار داشتیم در بازی‌های آسیایی ۱۹۹۰ پکن عملکرد بهتری داشته باشیم، اما تنها ۴ مدال طلا به دست آوردیم. در این مسابقات، رضا سوخته‌سرایی، اویس ملاح و بهروز یاری ۳ مدال طلا گرفتند و طلای دیگر توسط تیم ملی فوتبال کشورمان تحت هدایت علی پروین به دست آمد.

به همان اندازه که ناکامی تیم‌های مختلف ورزشی مثل کشتی فرنگی، بدون حتی یک مدال طلا، دوچرخه‌سواری و وزنه‌برداری و… تلخ بود، عملکرد تیم فوتبال عالی و خوشحال‌کننده بود و ایران را بار دیگر در جمع قدرت‌های قاره معرفی کرد.

ایران در پایان این مسابقات تنها ۴ مدال طلا گرفت و ۶ نقره و ۸ برنز سهم ما بود. ورزش ما فقط یک بار، در بازی‌های آسیایی ۱۹۸۲ دهلی‌نو، بدتر از این نتیجه گرفته بود و در همه ادوار دیگر، از ۱۹۷۴ تهران تا ۱۹۵۱ دهلی، ۱۹۵۸ توکیو، ۱۹۶۶ بانکوک، ۱۹۷۰ بانکوک و ۱۹۸۶ سئول، بهتر از این دوره از مسابقات عمل کرده بود.

به هر حال، ایران توان خود را برای حضور بهتر در المپیک ۱۹۹۲ بارسلونا و بازی‌های آسیایی ۱۹۹۴ هیروشیما گذاشت.