آیرتون سنا چگونه پادشاه موناکو شد؟
در باران موناکو، آیرتون سنا با یک رانندگی تاریخی از سیزدهم به دوم رسید؛ همان روزی که جهان فهمید یک اسطوره تازه متولد شده است.
۳ ژوئن ۱۹۸۴ را میتوان یکی از مهمترین روزهای تاریخ فرمول یک دانست؛ روزی که آیرتون سنا، راننده جوان برزیلی، در خیابانهای خیس موناکو نخستین نشانههای نبوغ خود را به نمایش گذاشت.
سنا در آن گرندپری با خودروی تولمن TG184 مسابقه را از جایگاه سیزدهم آغاز کرد؛ خودرویی که روی کاغذ فاصله زیادی با مدعیان اصلی داشت. با این حال، باران شدید و شرایط دشوار پیست به سنا اجازه داد توانایی خارقالعاده خود را در رانندگی روی سطح خیس نشان دهد.
راننده برزیلی دور به دور از رقبای خود عبور کرد و با ریتمی فوقالعاده به سمت صدر جدول حرکت کرد. در سوی دیگر، آلن پروست پیشتاز مسابقه بود؛ اما فاصله میان دو راننده به شکلی چشمگیر کاهش پیدا میکرد و سنا هر لحظه بیشتر به صدر نزدیک میشد.
درست زمانی که سنا در آستانه حمله نهایی برای گرفتن جایگاه نخست قرار داشت، تصمیم جنجالی مسئولان مسابقه همه چیز را تغییر داد. بارش شدید و شرایط نامناسب پیست باعث شد مسابقه در دور سیویکم متوقف شود.
نتیجه مسابقه نیز بر اساس دور پیش از توقف محاسبه شد و به این ترتیب، پروست برنده اعلام شد و سنا به مقام دوم رسید. با این حال، نتیجه نهایی چیزی از ارزش نمایش خیرهکننده راننده برزیلی کم نکرد؛ چرا که جهان فرمول یک در آن روز با ظهور یک استعداد استثنایی روبهرو شده بود.
آن سکوی تاریخی، سرآغاز رابطهای ویژه میان آیرتون سنا و گرندپری موناکو بود. سنا بعدها پنج پیروزی متوالی بین سالهای ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۳ به دست آورد و در مجموع شش بار فاتح این مسابقه معتبر شد؛ رکوردی که نام او را برای همیشه با خیابانهای مونتکارلو گره زد.
برای سنا، موناکو فقط یک مسابقه نبود؛ جایی بود که مهارت، جسارت و نبوغ او بیش از هر پیست دیگری به چشم میآمد. رانندگی تاریخی سال ۱۹۸۴ شاید با یک پیروزی به پایان نرسید، اما نقطه شروع سلطنت مردی شد که بعدها به یکی از جاودانهترین اسطورههای فرمول یک تبدیل شد.
موناکو پیش از سنا وجود داشت؛ اما افسانهاش با سنا آغاز شد.
