دیگر خواب نمی بینم

جام جهانی ایرانی آغاز می شود با هیاهوی بسیار، در دنیایی فارغ از اتفاقات روز، فارغ از دلمشغولی ها، فارغ از نگرانی ها، فارغ از همه چیز

جام جهانی انگار خوابی است که با زندگی روزمره فرق می کند، در همین خواب، احمدرصا عابدزاده را درون دروازه تیم ملی فوتبال ایران می بینم و مهدی مهدوی کیا که به سمت دروازه یورش می برد و استیلی که ضربه سر می زند و ایرج که برای تیم ملی گل می زند و مهدی طارمی که 2 بار دروازه انگلستان را می گشاید.

رویای جامی را می بینم که تیم ملی ایران در آن به دور دوم راه یافته است، در گروهی که پرتغال و اسپانیا و مراکش در آن حضور دارند، در رویای من ایران در دقیقه آخر گل دوم را به پرتغال زده و صعود کرده است.  

رویای جام 2014 را می بینم که در بازی آخر بوسنی را 1-0 برده و به عنوان تیم دوم صعود کرده ایم.

رویای جام 1998 را که در بازی آخر برابر آلمان 1-0 برنده شده ایم و به جای آلمان صعود کرده ایم.

رویای جام 1978 و برد برابر پرو، رویای جام 2006 که دیگر میرزاپور و کعبی اشتباه نمی کنند و ما از مکزیک گل نمی خوریم و با برد برابر آنگولا به دور دوم می رویم، رویای جام 2022 که در آن برابر آمریکا بازی سوم را می بریم و تیم دوم گروه می شویم.

این جام می خواهم رویاهایم را در واقعیت ببینم، با برد برابر نیوزلند و بی شکستی برابر مصر و بلژیک، این جام رویای صعود برای ما دور از دسترس نیست، هر چند تیم آماده نیست و میانگین سنیش در آستانه سالخوردگی است اما عزم تیم ما، انگیزه بازیکنان ما و گروهی راحت تر از همیشه ما را به آستانه تعبیر رویاهایمان می رساند.

شاید این تیم برای من اندازه تیم 78 و 98 محبوب نباشد، شاید من عابدزاده،علی دایی ،مهدوی کیا و علی پروین را از امروزی ها بیشتر دوست داشته باشم اما مهم برد و سرفرازی ایران2026 من است.