اشک‌های رونالدو؛ احترام بگذارید!

اما جواب من؟ جواب من این است که اگر من روزی بچه‌دار شوم به او می‌گویم شبیه رونالدو باشد. چون شبیه مسی شدن انتخابی نیست.

فوتبالیستی که براساس استعداد ذاتی و با غریزه فوتبالیست شده. البته این بدان معنی نیست که مسی برای ماندن در اوج تلاش نکرده و تمرین نداشته و سختی نکشیده است.

اما رونالدو بازیکنی که استعداد هم داشت اما فقط تلاش و تلاش و تلاش توانست او را به جایی برساند که به جای ماندن زیر سایه مسی با او برابر و تن به تن رقابت کند.

دوره‌‌های قبلی فوتبال را به یاد بیاورید. عصر مارادونا. عصر کرایف. هر عصر فقط و فقط متعلق به یک فوق ستاره بوده و بقیه بازیکنان هم‌عصر او زیر سایه قرار گرفته‌اند. عصر مسی اما یک رقیب سرسخت داشت به نام رونالدو.

رونالدویی که فقط با تلاش معنی پیدا می‌کند و این را فریم گریه‌های او بعد از قهرمانی در عربستان به خوبی نشان می‌دهد. گریه‌هایی که مخالفان و موافقان زیادی داشته است اما چه اهمیت دارد. مرد پرتغالی تا آخرین روزی که در مستطیل سبز حضور دارد می‌جنگد و می‌جنگد و اشک می‌ریزد. اشک‌هایی یا از ناراحتی یا از خوشحالی.

برای او عربستان و اسپانیا و جام‌جهانی و آسیا تفاوتی ندارد.وین رونی در کنایه‌ای به همبازی سابقش گفته است: «قصد بی‌احترامی ندارم اما فکر می‌کنم کریستیانو باید تا الان بازنشسته می‌شد. حتی نمی‌فهمم چرا هنوز این‌قدر از خودش توقع دارد.» شاید جواب این سوال آسان باشد.

رونالدو هم اگر می‌خواست اینطور فکر کند رونالدو نمی‌شد و همان وین رونی بود! بازیکنی که با پایان حضورش در یک تیم بزرگ بزرگی خودش هم به اتمام می‌رسید.

اما همین اشک‌ها رونالدو را رونالدو کرده است. بازیکنی که احتمالا حتی اگر در محله‌شان هم فوتبال بازی کند بعد از برد یک فریم جذاب خوشحالی از خودش ثبت کند.

برخلاف وین رونی، بهترین توصیف را از رونالدو تیری آنری داشته است. «ممکن است دوستش داشته باشید یا از او متنفر باشید، اما باید به این ذهنیت احترام بگذارید. شاید فوتبال دیگر هرگز رقیبی مثل کریستیانو رونالدو نبیند.»

پس این روزها فقط می‌توانیم اشک‌های رونالدو را ببینیم و احترام بگذاریم و خوشحال باشیم که در عصر بازیکنی زندگی کردیم و فوتبال دیدیم که فوتبال برایش همه چیز بود. بازیکنی که نگذاشت این دوره از فوتبال فقط به نام مسی باشد. او اولین عصر فوتبالی دونفری را ساخت. مسی و رونالدو.