داستان عاشقانه یک جام؛ آرتتا در نقش هوادار رفیق قدیمی
دوست آن باشد که گیرد دست دوست در پریشان حالی و درماندگی! این دقیقا همان کاری است که ایرائولا برای آرتتا انجام داد و دوستی را در حد رفیق 30 و چند سالهاش به پایان رساند.
آن روزی که این دو، کودکانی در خیابانهای سنسباستین بودند فکرش را نمیکردند که سه دهه بعد دست روزگار آنها را در راهی قرار بدهد که سرنوشتشان به هم گره بخورد.
راهی که برای هر دو به رستگاری میرسد. برای آرتتا جام به ارمغان میآورد و برای ایرائولا یک افتخار بزرگ. آرتتا تیمی را بعد از 22 سال قهرمان میکند و ایرائولا تیمی که همه منتظر سقوطش بودند را در آستانه حضور در بازیهای اروپایی پیش میبرد. مایکل آرتتا در بازی بورنموث مقابل سیتی بعد از سالها در نقش یک هوادار حاضر شد.
او در آن شب نه سرمربی آرسنال که یک هوادار بود که انگار در جایگاه ورزشگاه ویتالیتی نشسته و ایرائولا و تیمش را تشویق میکند. او در این بازی حتی از افراطی ترین هواداران بورنموث هم افراطی تر بود. داستان قهرمانی آرسنال میتوانست به گونه دیگری هم رقم بخورد اما انگار فوتبال هم عاشق دوستیهای ناب است.
انگار خدای فوتبال هم درام عاشقانه دوست دارد. به همین دلیل همه داستان را به گونهای چید تا همه چیز این گونه پیش برود که ماندگار ترین جام آرتتا را دوست صمیمی روزهای کودکیاش به او هدیه کند. این روزها فوتبال به مربیان ایالت باسک احترام میگذارد. شهری کوچک با مربیانی بزرگ و حالا تاریخ ساز و دوستانی وفادار.
