اولمو: قهرمانی جهان به ما یاد داد برای فتح اروپا آمادهایم
قهرمانی اسپانیا در جام جهانی برای دنی اولمو تنها یک افتخار بزرگ ملی نبود؛ تجربهای بود که به باور او میتواند بارسلونا را نیز برای رسیدن به مهمترین هدف اروپاییاش آمادهتر کند.
هافبک بارسلونا حالا معتقد است نسل جدید این باشگاه پس از چند ناکامی، تجربه و اعتمادبهنفس لازم برای پایان دادن به انتظار طولانی قهرمانی در لیگ قهرمانان را به دست آورده است.
دنی اولمو هنوز هم وقتی از لحظه قهرمانی اسپانیا صحبت میکند، احساساتش را نمیتواند پنهان کند. او در گفتوگو با «گاردین» از تصویری میگوید که پس از سوت پایان در ذهنش ماندگار شده؛ لحظهای که مادر فران تورس را در آغوش گرفته بود و هر دو اشک میریختند.
اولمو میگوید:
در جریان مسابقه، حتی تصور قهرمانی هم دشوار بود، اما با سوت پایان، واقعیت کمکم خودش را نشان داد. وقتی جام را بالای سر بردند و واکنش خانوادههایشان را دیدند، تازه فهمیدند چه اتفاق بزرگی رخ داده است.
او درباره تأثیر این قهرمانی بر زندگی بازیکنان اسپانیا میگوید:
«این اتفاق شما را تغییر میدهد. زندگیتان را عوض میکند. هنوز مطمئن نیستم که خودمان کاملاً آن را درک کرده باشیم. وقتی در ورزشگاههای دیگر تشویقتان میکنند، کمکم متوجه میشوید که وارد یک گروه بسیار خاص شدهاید.»
برای اولمو، این احساس زمانی معنای بیشتری پیدا کرد که به نسل طلایی اسپانیا فکر کرد؛ نسلی که در جام جهانی ۲۰۱۰ قهرمان شد و بازیکنانی مانند آندرس اینیستا، ژاوی، سرخیو بوسکتس، ژابی آلونسو و داوید ویا را در اختیار داشت.
او میگوید:
«وقتی بچه بودم، جام جهانی ۲۰۱۰ را در بالاترین جایگاه قرار میدادم. آن بازیکنان اسطوره بودند. ما همیشه به آن نسل و خاطراتی که برایمان ساختند نگاه میکردیم. حالا انگار به شما میگویند: تو هم بخشی از آن گروه هستی.»
اما جشن قهرمانی خیلی زود تمام شد و اولمو تنها ۲۳ روز بعد دوباره به تمرینات بارسلونا برگشت. هانسی فلیک، سرمربی آلمانی بارسلونا، هم خیلی زود به او یادآوری کرد که یک مأموریت دیگر در انتظارش است.
اولمو درباره نخستین گفتوگویش با فلیک پس از بازگشت میگوید:
«او گفت: تو قهرمان جهانی، دنی. من هم گفتم: میدانم، استاد. بعد گفت: حالا باید این کار را با بارسلونا هم انجام بدهیم.»
این جمله فلیک برای اولمو معنای خاصی دارد؛ چراکه بخش قابل توجهی از ترکیب اسپانیا را بازیکنان بارسلونا تشکیل میدادند. او اعتقاد دارد ارتباط میان موفقیت باشگاهی و ملی تصادفی نیست و همان پایهای که در بارسلونا ساخته شده، به تیم ملی نیز کمک کرده است.
اولمو تأکید میکند:
«ما یک سال بسیار موفق را پشت سر گذاشته بودیم؛ قهرمانی در لیگ و سوپرجام. جام جهانی آخرین قطعه این پازل بود. داشتن بازیکنان بارسلونا که رقابتطلب، جاهطلب و برنده هستند، به تیم ملی کمک میکند. این نسل در بارسلونا هم یک نسل برنده است.»
حالا همین نسل قصد دارد کاری را انجام دهد که بارسلونا ۱۱ سال است نتوانسته به آن برسد: فتح دوباره لیگ قهرمانان اروپا.
از آخرین قهرمانی بارسلونا در این رقابتها در سال ۲۰۱۵، یک نسل کامل از این تیم عبور کرده است. هیچکدام از بازیکنان آن تیم تاریخی هنوز در جمع آبیواناریها حضور ندارند. اولمو آن زمان تنها ۱۷ سال داشت.
مسیر خود او نیز از همان سالها شکل گرفت. اولمو در ۹سالگی به لاماسیا رفت، اما در ۱۶سالگی تصمیم گرفت برای رسیدن به فوتبال حرفهای راه دیگری را انتخاب کند. او راهی دینامو زاگرب شد و پس از آن نیز پیراهن لایپزیش را بر تن کرد تا سرانجام در سال ۲۰۲۴ به خانه نخست خود بازگردد.
بازگشت اولمو با موفقیت همراه شد. بارسلونا در نخستین فصل حضور دوباره او سه جام داخلی به دست آورد و سال گذشته نیز قهرمانی دیگری را جشن گرفت، اما در لیگ قهرمانان داستان متفاوت بود؛ شکست مقابل اینتر در نیمهنهایی و حذف برابر اتلتیکومادرید در یکچهارم نهایی نشان داد فاصله بارسلونا با قهرمانی اروپا هنوز وجود دارد.
اولمو معتقد است همین شکستها حالا به تجربه تبدیل شدهاند.
او میگوید:
«میتوانید اعتمادبهنفس بیشتری را احساس کنید. لیگ قهرمانان با جزئیات کوچکی تعیین میشود که در دو سال گذشته به سود ما نبودند، اما آن دو سال برای آینده تجربه بودند. ما تیم جوانی بودیم.»
بارسلونا هنوز هم تیم جوانی است. میانگین سنی ترکیب اصلی این تیم در دیدار برابر اتلتیک بیلبائو تنها ۲۳.۱۸ سال بود؛ نشانهای روشن از نسلی که در حال شکل دادن به آینده باشگاه است.
اولمو که حالا ۲۸ سال دارد، درباره شرایط جدید لاماسیا میگوید:
«هنوز جوانم... فکر میکنم! اما احساس میکنم بازیکن باتجربهای هستم. لاماسیا بیش از هر زمان دیگری زنده است. همیشه بازیکنان فوقالعادهای از این آکادمی بیرون آمدهاند، اما پیدا کردن جایگاه برای آنها دشوار بوده است.»
او به بازیکنانی مانند لامین یامال، مارک برنال و پدری اشاره میکند و معتقد است بارسلونا بار دیگر نسلی را در اختیار دارد که میتواند سالها در بالاترین سطح باقی بماند.
با این حال، اولمو به یک نکته مهم هم اشاره میکند؛ تجربه شکستهایی که دیگر نمیتوان آنها را نادیده گرفت.
او درباره حذف مقابل اینتر میگوید:
«هضم آن شکست خیلی سخت بود. خودمان را در فینال میدیدیم. مقابل اتلتیکو هم بازی اول بیش از حد روی ما تأثیر گذاشت. حالا یاد گرفتهایم که هر جزئیات، هر دقیقه، هر استارت و هر دویدن اهمیت دارد.»
به باور او، بارسلونا باید بتواند در لحظات حساس کنترل بیشتری داشته باشد و اجازه ندهد یک اشتباه کوچک مسیر مسابقه را تغییر دهد.
سبک بازی بارسلونا اما همچنان بر پایه ریسک و فوتبال تهاجمی است؛ موضوعی که اولمو معتقد است نباید صرفاً به عنوان یک نقطه ضعف دیده شود.
او میگوید:
فلیک به بازیکنان اعتمادبهنفس میدهد و آنها نیز به ایدههای سرمربی باور دارند. بارسلونا همچنان میخواهد مالک توپ باشد، بالا پرس کند و با سرعت به سمت دروازه حریف برود؛ با این تفاوت که بازیکنان حالا تجربه بیشتری برای تشخیص زمان مناسب حمله و زمان عقبنشینی دارند.
اولمو درباره تفاوت بارسلونا و اسپانیا توضیح میدهد:
«در تیم ملی خط دفاعی را اینقدر بالا نمیآوریم. دلافوئنته از ما پرس و شدت زیادی میخواهد، اما وقتی لازم باشد میتوانیم در بلوک میانی یا پایینتر هم بازی کنیم. اینجا تلاش میکنیم بدون توپ یک قدم جلو برویم و سریع وارد انتقال شویم.»
او در عین حال شباهتهای فلیک و دلافوئنته را هم میبیند؛ هر دو مربی به بازیکنان نزدیک هستند، در دسترس قرار دارند و تلاش میکنند تیمی تهاجمی با مالکیت توپ بسازند.
یکی از مهمترین تفاوتهای بارسلونای جدید نیز حضور رودری است؛ بازیکنی که اولمو او را نزدیکترین گزینه به سبک سرخیو بوسکتس میداند.
اولمو میگوید حضور رودری میتواند تعادل بیشتری به بارسلونا بدهد و به بازیکنان هجومی اجازه دهد آزادی بیشتری داشته باشند.
او درباره انتقال رودری میگوید:
«وقتی شایعات شروع شد، شاید یک پیام کوچک برایش فرستادیم، اما تصمیم خودش را گرفت و ما خیلی خوشحالیم. او کاملاً با سبک بازی، سیستم و ایده ما هماهنگ است.»
به گفته اولمو، رودری بازیکنی است که ساختار تیم را حفظ میکند و همین ویژگی میتواند مشکلات ناشی از سبک پرریسک بارسلونا را کاهش دهد.
بارسلونا در خط حمله نیز تغییراتی داشته است. روبرت لواندوفسکی و فران تورس از تیم جدا شدهاند و تلاش برای جذب خولیان آلوارس نیز به نتیجه نرسیده است. با این حال، اولمو معتقد است گزینههای کافی برای حل این مشکل وجود دارد.
او میگوید:
رافینیا میتواند در نقش شماره ۹ بازی کند، گابریل ژسوس به تیم اضافه شده و بازیکن جوان دیگری مانند حمزه عبدالکریم نیز فرصت خودنمایی دارد. علاوه بر این، خود اولمو و فرمین لوپس هم میتوانند در این پست بازی کنند.
از نگاه او، مهمترین اتفاق نقلوانتقالات فقط جذب بازیکنان جدید نیست، بلکه افزایش سرعت و توانایی پرس تیم است؛ ویژگیهایی که گابریل ژسوس، کریم آدیمی، آنتونی گوردون و بهخصوص رودری میتوانند به بارسلونا اضافه کنند.
اولمو درباره رودری میگوید: «او بیشترین شباهت را به بوسکتس دارد.»
حالا بارسلونا یک فصل دیگر را با همان هدف قدیمی آغاز کرده است؛ رسیدن به قله اروپا.
شکستهای دو فصل اخیر، به گفته اولمو، دیگر صرفاً خاطره نیستند و باید به تجربهای تبدیل شوند که تیم را در لحظات سرنوشتساز نجات دهد. آنها میدانند لیگ قهرمانان با کوچکترین جزئیات تعیین میشود و دیگر نمیخواهند اجازه دهند یک اشتباه، فاصله چند قدمی آنها تا فینال را از بین ببرد.
در کنار فوتبال، نسل جدید بارسلونا یک رسم جالب هم برای خودش ساخته است؛ دوچرخهسواری.
پس از قهرمانی بارسلونا در سال ۲۰۲۵، اولمو، فران تورس و چند بازیکن دیگر با دوچرخههای شهری در خیابانهای بارسلونا حرکت کردند. ماجرا از زمانی شروع شد که آنها برای ملاقات تورس، که به دلیل آپاندیسیت در بیمارستان بستری بود، راهی محل درمان او شدند.
این اتفاق بعدها در نیویورک هم تکرار شد؛ اولمو، تورس و اریک گارسیا با دوچرخه در شهر حرکت کردند، در حالی که آژیر خودروها اطرافشان شنیده میشد. اولمو میگوید قرار بود تصاویر این اتفاق بعد از بازی منتشر شود و آنها نیز مراقب بودند تا مشکلی ایجاد نشود.
حالا یک جام دیگر برای تکمیل این داستان باقی مانده است؛ جامی که سالهاست در ویترین بارسلونا جایش خالی است.
اولمو از بارسلونا تا نیویورک رکاب زده و جامهای داخلی را هم تجربه کرده است. مقصد بعدی، اگر همه چیز طبق برنامه پیش برود، مادرید خواهد بود؛ جایی که فینال لیگ قهرمانان برگزار میشود.
وقتی از اولمو درباره احتمال تکرار این دوچرخهسواری در مادرید پرسیده میشود، با خنده پاسخ میدهد:
«شاید مجبور شویم برای اطمینان، اپلیکیشن را دانلود کنیم.»
