بازی کردن در روکافوندا سختتر از بارسلوناست!
یامال که در ماتارو بزرگ شده، با محبت از حالوهوای فوتبال بازی کردن در محلهاش و دشواریهای بزرگ شدن در آنجا یاد کرد
| من بازیکنی سرگرمکننده هستم. این یکی از جملههایی است که بیش از هر چیز سبک بازی لامین یامال را توصیف میکند؛ استایلی برزیلی در کفشهای یک بازیکن اسپانیایی که ریشه در علاقه او به الگویش نیمار دارد. لامین بازیکنی شاداب و اهل فوتبال محلهای است که از سنین بسیار پایین هم اشتیاق لذت بردن در زمین را داشته و هم برای رسیدن به سطح اول فوتبال تلاش کرده است.
لامین یامال در روکافوندا، یک محله کارگری در ماتارو در منطقه مارسما، بزرگ شد و نخستین گامهای خود را با توپ در آنجا برداشت. در زمین، بازیهای دوستانه خاطرهانگیزی میان دوستان شکل میگرفت که در آنها لذت بردن و بازی کردن در اولویت بود؛ بدون آن که ساعت روز، محل تولد یا تعداد ساعات بازی اهمیتی داشته باشد. مسابقات تا تاریک شدن هوا ادامه پیدا میکرد.
در آن فضای فوتبال خیابانی، لامین فوتبال خود و آن جسارتی را که امروز مشخصه اوست پرورش داد. یادگیری واقعی در زمینهای سیمانی روکافوندا، محلهای در ماتارو که او در آن رشد کرد، رقم خورد. در آنجا به طور معمول برابر بچههای بسیار بزرگتر از خود قرار میگرفت. تفاوت سنی و فیزیکی او را ناچار میکرد راهکارهایی برای حفظ توپ و پرهیز از برخوردها پیدا کند.
یامال یادآوری کرد: «همیشه برابر رقیبانی بازی میکردم که ۷ یا ۸ سال از من بزرگتر بودند و مجبور بودم راههایی برای جا گذاشتن آنها پیدا کنم تا به من ضربه نزنند.»
آن بازیها به او کمک کرد یکی از بزرگترین ویژگیهای فوتبال کنونی خود را شکل دهد: توانایی درک نیت مدافع و واکنش نشان دادن پیش از آن که برخورد رخ دهد.
او توضیح داد: «بازی کردن در مجموعه ورزشی به من کمک کرد هوش خیابانی را به دست بیاورم که بخشی از بازی من شده است.» او همچنین یاد گرفت ترس از رقبای دارای برتری فیزیکی را کنار بگذارد و حتی زمانی که شرایط نامساعد به نظر میرسید، از مسابقات لذت ببرد.
وقتی از لامین در گفتوگو با روزنامه آ اس پرسیده شد که چه چیزی سختتر بوده است؛ بازی کردن در بارسا یا کودک خردسال بودن در کنار بزرگترها در محلهاش، پاسخ روشنی داد: «بدون تردید، وقتی در روکافوندا بودم. در نهایت محلهای بود که هیچکس نمیدانست در آینده چه سرنوشتی خواهد داشت. اینکه فوتبالیست شود، معمار شود، نقاش شود یا کار پیدا کند. ما برای سرگرمی بازی میکردیم و همه میخواستیم فوتبالیست شویم. هیچکس فکرش را نمیکرد که به آنجا برسد.»
این فوتبالیست یادآوری کرد که آن دوران خیابانی در مقایسه با فشار فوتبال حرفهای، با خودجوشی و سختی محیط همراه بود. او گفت: «وضعیت سختتری است. میبینی والدینت سر کار هستند و همیشه نمیتوانند کنارت باشند و احساس نگرانی میکنی. بلاتکلیفی بابت این که چه اتفاقی برای تو خواهد افتاد.»