زندگی دوباره ایتالیا؛ تیمی که دوستش دارم
ایتالیا در سال ۱۹۸۲، در اولین جام جهانی که من، پسر ۸ ساله آن روزگار، درک موقعیت می‌کردم، قهرمان جهان شد؛ تیمی با دینو زوف، جنتیله، برونو کونتی، مارکو تاردلی، پائولو روسی، آنتونینی، کولواتی، شیرئا، کابرینی و...
صفحه ورزشی - فوتبال خارجی | آن ایتالیای بزرگ دوران پرفرازونشیبی داشت.
دو سال بعد، آن‌ها حتی به مرحله نهایی جام ملت‌ها نرسیدند، جام ۱۹۸۶ را ضعیف سپری کردند و در یورو ۱۹۸۸ اوج گرفتند. آن‌ها تیمی عالی در جام جهانی ۱۹۹۰ داشتند که مستحق قهرمانی بود، اما سوم شد. همین ایتالیا ۴ سال بعد به فینال جام رسید و در جام ۱۹۹۸ هم تیمی شایسته بود؛ تیمی که می‌توانست قهرمان یورو ۲۰۰۰ باشد. در جام ۲۰۰۲ تسلیم کره و داور شد و در جام ۲۰۰۶ قهرمان شد.
از آن به بعد، ایتالیا افت کرد؛ تیمی ضعیف و مقهور که یا به دور دوم جام جهانی نرسید یا اصلاً به جام جهانی نرفت. بااین‌حال، همین تیم مقهور قهرمان جام ملت‌های ۲۰۲۰ شد.
ایتالیا بعد از ناکامی‌های متوالی، دیشب بهترین فوتبال خود در ۲۰ سال گذشته و پس از قهرمانی در جام جهانی ۲۰۰۶ را با برد ۳ بر ۱ برابر فرانسه ارائه داد؛ جایی که حتی یک پنالتی هم مقابل یکی از دو تیم برتر فوتبال امروز دنیا، یعنی فرانسه، از دست داد.
نسل تازه در حال خودنمایی است؛ با دوناروما، باستونی، برادران اسپوزیتو، بارلا، فراتزی، کامبیاگی، دیمارکو، تونالی، کالافیوری و...
ایتالیایی که دوستش داریم، دوباره زنده می‌شود.
