پایان کار استیلی و جلال طالبی در تیم ملی فوتبال

 ایران با هدایت جلال طالبی راهی این مسابقات شده بود؛ در حالی که ترکیب تیم ملی تفاوت‌هایی با بازی‌های گذشته داشت.

پس از سه بازی خوب برابر لبنان، میزبان مسابقات، عراق و تایلند که با صدرنشینی ایران همراه شد، در مرحله یک‌چهارم نهایی به مصاف کره جنوبی رفتیم.

پرویز برومند در ورزشگاه تریپولی لبنان، محل برگزاری بازی، و در حضور ۱۰ هزار تماشاگر، دروازه‌بان ایران بود. بهروز رهبری‌فرد، سهراب بختیاری‌زاده و محمدرضا مهدوی مدافعان ایران بودند و مهدی مهدوی‌کیا و مهرداد میناوند فقید نیز به‌عنوان دو پیستون ایران در آرایش ۳-۵-۲ بازی می‌کردند.

کریم باقری، حامد کاویانپور و حمید استیلی با خصوصیات نزدیک به هم در خط میانی حضور داشتند و علی دایی و علی امامی‌فر نیز مهاجمان ایران بودند.

در یک بازی پایاپای، ناگهان اتفاقی عجیب رخ داد و یکی از به‌یادماندنی‌ترین گل‌های تاریخ فوتبال آسیا به ثمر رسید. کریم باقری از فاصله حدود ۴۰ متری دروازه تیم ملی کره جنوبی را باز کرد.

دقیقه ۷۱ بود که ایران برای حفظ نتیجه، مهدوی‌کیا، استیلی و امامی‌فر را از زمین بیرون کشید و با ورود محمد نوازی، داریوش یزدانی و کریمی، به دنبال افزایش دوندگی و حفظ برتری خود بود.

حتی علی دایی هم در کارهای دفاعی مشارکت می‌کرد، اما همین ستاره فوتبال ایران در آن روزها، در صحنه‌ای عجیب توپ را از دست داد و مهاجم کره، کیم سانگ‌شیک، دروازه ایران را باز کرد.

در آن دوران، قانون گل طلایی تکلیف مسابقات را مشخص می‌کرد؛ به این معنا که هر تیمی در وقت اضافه گل اول را می‌زد، برنده مسابقه می‌شد. متأسفانه این لی دونگ‌گوک، مهاجم مشهور کره جنوبی، بود که دروازه ایران را گشود و حکم حذف تیم ملی کشورمان را امضا کرد.

حذف ایران، پایان کار دو چهره مهم فوتبال کشورمان نیز بود. این مسابقه آخرین تجربه مربیگری جلال طالبی در تیم ملی و آخرین حضور حمید استیلی در خط میانی تیم ملی بود. استیلی پس از ۸۲ بازی ملی، از فوتبال ملی خداحافظی کرد.