بدرقه خاصترین تیمملی تاریخ ایران
تیمملی ایران در آستانه جامجهانی ۲۰۲۶ فقط یک تیم فوتبال نیست.
کاروانی است که از میان روزهایی عبور کرده که مردم، بیشتر از جدول مسابقات، شمار خبرهای تلخ را دنبال میکردند.
برای همین، مراسم بدرقه در میدان انقلاب فقط یک آیین ورزشی نبود؛ بیشتر شبیه لحظهای بود که یک ملت، چیزی فراتر از یک تیم فوتبال، بخشی از امید جمعیاش را راهی سفر میکند.
تصویری که فقط در ایران دیده نشد. رویترز از «تجمع بزرگ بدرقه» نوشت. آسوشیتدپرس از تیمی گفت که خود را نماینده مردم میداند. الجزیره میدان انقلاب را صحنه حضور هزاران انسانی توصیف کرد که پیش از آغاز مسابقات، کنار تیمشان ایستاده بودند.
نام کاروان، «میناب ۱۶۸» بود.نامی کوتاه و سنگین؛ یاد کودکانی که جنگ، زندگیشان را ناتمام گذاشت و حالا نامشان همراه تیمی است که راهی بزرگترین صحنه فوتبال جهان میشود.
تاریخ گاهی بیرحمانهترین قابهایش را خودش میسازد؛ کودکانی که فرصت دویدن در حیاط مدرسه را از دست دادند و فوتبالیستهایی که باید هزاران کیلومتر آنسوتر بدوند تا برای میلیونها نفر، چند دقیقه نفس تازه بسازند.
آن شب از پیراهن جدید تیمملی نیز رونمایی شد؛ با نقش یوزپلنگ ایرانی بر سینه.یوز، سالهاست روی پیراهن تیمملی نقش بسته؛ نه فقط بهعنوان نشانهای از طبیعت ایران، بلکه یادآور موجودی که با همه زخمها هنوز در این سرزمین نفس میکشد.شماره ۱۲ روی این پیراهن نیز فقط یک عدد نیست.
نشانه میلیونها انسانی است که میخواهند برای نود دقیقه دوباره احساس کنند هنوز بخشی از یک «ما» هستند؛ همان مردمی که در روزهای سخت، گاهی سنگرشان نه در استادیوم، که در خیابانهای همین شهر بوده است.فوتبال، جنگ را متوقف نمیکند و بحرانها را از میان نمیبرد.
اما ملتها همیشه فقط با پیروزیهای بزرگ زنده نماندهاند. گاهی با همین لحظههای کوتاهِ کنار هم بودن دوام آوردهاند.شاید این تیم فنیترین تیم تاریخ فوتبال ایران نباشد.
اما بعید است تیمی در تاریخ این کشور، با چنین وزن عاطفی و تاریخی وارد زمین شده باشد.بازیکنان ایران در جامجهانی ۲۰۲۶ فقط برای نتیجه بازی نمیکنند.
آنها وارد زمینی میشوند که میلیونها نفر در آن دنبال چیزی فراتر از فوتبالاند؛ دنبال لحظهای کوتاه که یادشان بیاورد هنوز میشود، در میانه این همه خستگی و اضطراب، دوباره کنار هم ایستاد.
به قلم دکتر سعید خادمی کارشناس ورزش
