تنهایی ژنرال روی نیمکت ایران؛ ترجیح تعهد به تخصص!
امیر قلعهنویی روی نیمکت تیم ملی تنهاست. سرمربی تیم ملی، ترجیح داده به جای دستیاران بزرگ، از دستیاران قابل اعتماد استفاده کند که وفاداریشان را ثابت کردهاند.
کسانی که میدانند اگر قلعهنویی روی نیمکت تیم ملی نباشد، نمیتوانند شغلی در این سطح به دست آورند.
کارنامه اعضای کادر فنی تیم ملی، نشان میدهد بیشتر مربیان ایران پیش از این شغل بزرگی نداشتهاند.
آندرانیک تیموریان، مربیگری را از تیم ملی شروع کرده و هیچ تجربه دیگری ندارد. سعید الهویی که یار همیشگی قلعهنویی است، یک برد و 4 باخت در 7 سرمربیگری لیگ برتری دارد.
کارنامه رحمان رضایی، یک برد و 5 باخت در 14 بازی است. هومن افاضلی که خیلی خوب مسیر سقوط به دسته پایینتر را میشناسد، روی نیمکت تیمهای نفت تهران، پارس جنوبی و ماشینسازی، 5 برد و 11 باخت در 26 بازی کسب کرده است. در کارنامه هیچکدام از این نفرات هم دستیاری ویژهای دیده نمیشود.
مربی ایتالیایی تیم ملی باوجود اظهارنظر رییس فدراسیون فوتبال، تیم ملی را ترک کرد و متن وداع هم گذاشت. از دستیار هم خبری نیست و حالا تیم ملی در فاصله کمتر از 3 ماه تا جام جهانی، قرار است با یک کادر فنی کاملا بومی راهی این بازیها شود.
کادرفنی مورد اعتماد قلعهنویی، شاید برای یک تیم لیگ برتری چندان بحرانی نباشد اما قصه جام جهانی متفاوت است. وقتی بدانیم دستیار کلینزمن روی نیمکت تیم ملی آلمان در جام جهانی 2006، یواخیم لوو بود که با ژرمنها عنوان سومی جام جهانی 2010 و قهرمانی جام جهانی 2014 را جشن گرفت و دستیار لوو در مانشافت، هانسی فلیک بود که در بایرن مونیخ به ازای هر 9 بازی یک جام کسب کرد و حالا روی نیمکت بارسا هم درخشان است. فارغ از اینکه امیر قلعهنویی چقدر سرمربی خوبی است، فعلا او تنها وزنه نیمکت ایران برای جام جهانی محسوب میشود.
