عملکرد تیم ملی با قلعه نویی قابل تقدیر است نه انتقاد
قبل از هر قضاوت در مورد عملکرد مربیان، لازم است تمام عوامل مؤثر بر نتیجه را در نظر بگیریم. فوتبال یک ورزش تیمی است و موفقیت یا ناکامی هر تیمی، در نهایت نتیجه تلاشهای جمعی است، نه تصمیمات یک نفر به تنهایی.
به جای هدر دادن وقت با انتقاد بیپایه و بیجای، بهتر است از تجربیات به دست آمده برای بهبود عملکرد در آینده استفاده کنیم.
برای همین، دعوت از مربیان باتجربه دیگر برای ارائه دیدگاههای تخصصی و ارائه راهکارهای عملی برای تقویت تیم ملی، میتواند گامی مؤثر در مسیر رشد فوتبال ایران باشد. این نوع همکاری و تبادل نظر، به جای ایجاد اختلاف و بیاعتمادی، باعث پیشرفت سریعتر فوتبال کشور خواهد شد.
فوتبال پر از فراز و نشیب است و ناکامیها بخشی طبیعی و اجتنابناپذیر از فرایند یادگیری هر تیمی هستند. با حمایت از کادر فنی و بازیکنان، میتوانیم تیم ملی را برای چالشهای آینده به بهترین شکل آماده کنیم.
در رقابتهای جام جهانی ۲۰۲۶، تیم ملی فوتبال ایران با هدایت امیر قلعهنوعی برای نخستین بار در طول تمام تاریخ حضور خود در این رقابتها، بدون هیچ شکستی از مسابقات خارج شد. هرچند نتوانست به دور بعدی صعود کند، اما با توجه به آمار عملکرد تیمهای حاضر در ادوار گذشته، این نتیجه یکی از درخشانترین عملکردهای تاریخ تیم ملی در این مرحله از رقابتها محسوب میشود.
این موفقیت در شرایط بسیار سختی به دست آمد: در سالهای گذشته تیم با مشکلاتی چون پیامدهای جنگ، تعطیلی طولانی فوتبال و نداشتن بازیهای تدارکاتی مناسب روبرو بود. با این حال، بسیاری از کارشناسان داخلی و به ویژه آنهایی که خودشان تجربه مربیگری دارند، بدون توجه به این شرایط و همین موفقیت قابل ملاحظه، چماق انتقاد را به سمت امیر قلعهنوعی نشانه گرفتهاند.
کمی منصفانه قضاوت کنید و خودتان را جای او بگذارید: آیا نتیجه بهتری از این را پیشبینی میکردید؟ چه تضمینی وجود داشت که شما با هدایت تیم، آن را به مرحله بعدی جام جهانی میرساندید؟
در همین رقابتها تیمهای صاحبنامتر تیم ملی کشورمان بودند با تمام امکاناتی که در اختیار داشتند از گروه خود بالا نیامدند: اروگوئه قهرمان دو دوره جام جهانی با کسب تنها ۲ امتیاز از مرحله گروهی حذف شد، ترکیه که عنوان سوم همین دوره رقابتها را در اختیار داشت با کسب ۳ امتیاز نیز نتوانست به دور بعدی برود و در مکان چهارم گروه خود قرار گرفت. همچنین تیمهای کره جنوبی، اسکاتلند، جمهوری چک و ... که مشکلات مثل ما را نداشتند، نیز نتوانستند مجوز حضور در مرحله حذفی را بگیرند.
جام جهانی ۲۰۲۲ چی به ما یاد داد؟ این که پول نتایج را نمیخرد (!)
عربستان با داشتن لیگ معتبر و هزینههای هنگفت تنها ۲ امتیاز کسب کرد و در مکان چهارم گروه خود قرار گرفت. قطریها هم با آن همه امکانات فقط ۱ امتیاز بدست آوردند.
این دوره با ۸.۵ سهمیه آسیا، برای نخستین بار ۹ تیم از این قاره در جام جهانی حضور داشتند: ایران، ژاپن، کره جنوبی، استرالیا، اردن، ازبکستان، عربستان، قطر و عراق.
آسیاییها در این دوره ۲۷ دیدار (معادل ۳۷.۵٪ کل بازیهای مقدماتی) برگزار کردند که حاصل آن ۳ برد، ۹ تساوی و ۱۵ باخت، ۲۳ گل زده و ۵۷ گل خورده، مجموع ۱۸ امتیاز کسب کردند.
جدول عملکرد تیمهای آسیا بر اساس کسب امتیاز
۱- ژاپن: ۳ بازی، ۱ برد، ۲ تساوی، ۷ گل زده، ۳ گل خورده، ۵ امتیاز
۲- استرالیا: ۳ بازی، ۱ برد، ۱ تساوی، ۱ باخت، ۲ گل زده، ۲ گل خورده، ۴ امتیاز
۳- ایران: ۳ بازی، ۳ تساوی، ۳ گل زده، ۳ گل خورده، ۳ امتیاز
۴- کره جنوبی: ۳ بازی، ۱ برد، ۲ باخت، ۲ گل زده، ۳ گل خورده، ۳ امتیاز
۵- عربستان: ۳ بازی، ۲ تساوی، ۱ باخت، ۱ گل زده، ۵ گل خورده، ۲ امتیاز
۶- قطر: ۳ بازی، ۱ تساوی، ۲ باخت، ۲ گل زده، ۱۰ گل خورده، ۱ امتیاز
۷- اردن: ۳ بازی، ۳ باخت، ۳ گل زده، ۸ گل خورده، بدون امتیاز
۸- ازبکستان: ۳ بازی، ۳ باخت، ۲ گل زده، ۱۱ گل خورده، بدون امتیاز
۹- عراق: ۳ بازی، ۳ باخت، ۱ گل زده، ۱۲ گل خورده، بدون امتیاز
به جز ازبکستان و اردن که برای نخستین بار در آوردگاه حضور پیدا کردند، بقیه تیمها سابقه حضور در جام جهانی را داشتند. اگر ژاپنیها را فراآسیایی بدانیم (چون خرج خود را از آسیا جدا کردهاند) و استرالیاییها هم را کنار بگذاریم (که خود را از اقیانوسیه به آسیا چسباندهاند)، با توجه به عملکرد تیمهای خالص آسیا حاضر در این دوره، تیم ملی کشورمان در رتبه نخست قرار دارد.
به نظر شما این بد است یا خوب!؟ شاید توقع بالایی داشتید و میخواستید تیم ملی کشورمان در مرحله حذفی حضور داشته باشد (!)
با توجه به مشکلات عدیدهای که داشتیم این توقع بیجا نیست؟
امیر قلعهنوعی هم بدون ایراد نبود؛ به عنوان مثال حضور شهریار مقانلو در دو دیدار با بلژیک و مصر عملاً ایران را ده نفره کرد. شاید حضور همزمان امیرحسین حسینزاده و
