حکایت تاریخی گلزنی مدافعان خوزستانی
گرچه فوتبال خوزستان را بهعنوان فوتبالی با ذات تهاجمی میشناسند و معرفی این فوتبال به سطح اول کشور با عناصری هجومی همچون امیرآل خیراندیش، پرویز دهداری، حمید برمکی، اکبر افتخاری، صفر ایرانپاک و غلامحسین مظلومی و... بوده و بعدها نامهایی چون کریم باوی و عبدالصمد مرفاوی و... رهرو طریقت اسلاف شدند، ولی از خاک پر از گوهر همین فوتبال، در طول تاریخ مدافعانی موجودیت یافتند که توانستند در بازیهای ملی، علاوه بر پاسداری از دژ خودیها، به یاری گروه حملهوران آمده و تسخیرگر برج و باروی هماوردان نیز باشند.
| سرسلسله این خاندان، سیهچرده سپیددلی بود محراب نام؛ که به اشتباه، سالها مطبوعات نامش را «مهراب» مینوشتند و البته بعدها او را «بمبافکن سیاه» نامیدند. محراب شاهرخی آغازگر گلزنی مدافعان خوزستانی در بازیهای ملی بود.
او تازه از تیم «کلوپ شنا» اهواز پایتختنشین شده و پیراهن ملی به بر کرده بود که با دستور حسین فکری به گروه مردان برگزیده فوتبال ایران پیوست؛ مردانی که بنای تاریخسازی داشتند و تازه گام در رقابتهای انتخابی المپیک ۱۹۶۴ توکیو نهاده بودند.
محراب شاهرخی روز دوازدهم مهرماه ۱۳۴۲ در برد ۴-۱ ایران در تهران به پاکستان گل زد. ۹ سال پس از آن، مجید حلوایی، دیگر پسر اهوازی «تهرانیشده» که از مطبوعات لقب «مجید یل» دریافت کرده بود، روز ۴ تیر ۱۳۵۱ در ورزشگاه سانتاکروز شهر رسیف به شیلی گل زد؛ در باخت ۲-۱ ایران در جام جهانی کوچک یا جام استقلال برزیل؛ در حالوهوای سپرده شدن سکان فوتبال کشور به دستان کامبیز آتابای بهجای مصطفی مکری و چند روز پیش از گلباران بایرنیهای مست در تهران.
مجید حلوایی چندی بعد، روز نهم شهریور همان سال، معروفترین گل خود را که اتفاقاً یکی از تاریخیترین گلهای تاریخ فوتبال ایران هم هست، در المپیک مونیخ در شهر رایتسبون به برزیل زد؛ در برد ۱-۰ ایران، در حالی که دقایقی پیش از آن پرویز قلیچخانی پنالتی بهدستآمده ما را هدر داده بود.
حسین گازرانی، مدافع بلندبالای اندیمشکی، در مقدماتی جام جهانی ۱۹۷۸ آرژانتین دو گل به هنگکنگ زد؛ یکی در برد ۲-۰ ایران در روز ۲۹ خرداد ۱۳۵۶ و یکی هم در برد ۳-۰ ایران در تهران، روز ۲۷ آبان همان سال.
انقلاب شد و پس از آن جنگ و پیامد آن، کمرنگ شدن حضور خوزستانیها در تیم ملی؛ تا اینکه روز ۱۸ آذر سال ۱۳۷۵، نعیم سعداوی در جام ملتهای آسیا در دبی یکی از گلزنان ایران شد به تایلند، در برد ۳-۱ ما.
سالهای بعد این مشعل را امثال مهدی هاشمینسب، سهراب بختیاریزاده، پژمان منتظری، محمدحسین کنعانیزادگان و صالح حردانی پرفروغ نگه داشتند تا اینکه در بازی اخیر ایران و عراق، محمدامین حزباوی گلزنی کرد تا دلخوش بشویم که این مشعل خاموششدنی نیست.