با این تقویم به المپیک میروید، حضرات؟!
نه آفتاب پانتومیم کرد و نه مهتاب اُپرا خواند. فقط فوتبال اعتبارش را در یک سالنما چال کرد تا باور کنیم در این محنتآباد فاصله ترغیب و تشویش به قدر یک تار موست و فاصله یک توپچی برنا تا رؤیایی بزرگ، به قدر چند برگ از تقویم دیواری است.
| قصه بهرام گودرزی، جوانی که با هزار امید قدم به اردوی تیم امید گذاشت و پس از چهار روز جنگیدن و جان دادن، کولهبارش را بست و به خانه برگشت، از جنس غصههای بیصداست.
پسرک شاخشمشاد نیامده بود که چهار روز میهمان یک اتراقگاه باشد و خزانش را به زمستان الصاق کند. او آمده بود تا خودش را به فردا برساند و شاید در میان تنپوشهای ملی، سهمی از رؤیای المپیک برای خویش دستوپا کند. اما انگار کسی پیش از گشودن درهای اتراقگاه، تقویم را ورق نزده بود. چه تلخ و تحسرانگیز است که اشتیاق یک جوان رعنا، قربانی چیزی میشود که بدویترین پیشنیاز یک دعوتنامه است. گوییا در این سرزمین نسیانزده، استعدادها پیش از آنکه در مخمل سبز محک بخورند، در راهروهای پرپیچوخم تصمیمگیری زمین میخورند و آمال خود را قی میکنند.
چهار روز برای گودرزی به اندازه چهار سال حرمان و حسرت بود. چهار روز تمرین، تعریق و تصویرسازی از جامه تیمی که ناگهان از دسترس پسرک شرمرو خارج شد. آخر کادر فنی و مدیران آن پس از چهار روز تازه فهمیدند سجل گودرزی برای حضور در لشکر امیدها ۴۶ روز زیاد دارد!
این یک تراژدی است؛ تراژدی تشکیلاتی که ظاهراً در شمارش مدیران و کمیتهها دستودلباز است، اما در شمارش روزهای یک شناسنامه به خطا میرود. باور کنید روادید المپیک با شعارهای پوشالی به دست نمیآید. بپذیرید راه رسیدن به آن رزمگاه شکوهمند از دقت، انضباط و مسئولیتپذیری میگذرد؛ از همان جزئیاتی که شاید کوچک به نظر برسند، اما سرنوشت آدمها را زیرورو میکنند.
گودرزی خسته و شکسته، پس از چهار روز رؤیاپردازی به اراک برگشت، اما پرسشی بلندتر از قامت یک تفنگچی جوان در فوتبال ما جا ماند: اینکه چه کسی قرار است تاوان این همه بیدقتی را بدهد؟
در این فوتبال بیسامان، ظاهراً گاهی پیش از آنکه سوت آغاز به صدا درآید، رؤیاها در اتاقهای اداری از نفس میافتند و به ناله بدل میشوند.