جشن تولد اژدهای هفت‌سر در حضور بزرگان فوتبال
در هند به او لقب اژدهای هفت‌سر داده بودند. وقتی در بستر بیماری افتاده بود، به او گفتم: محمد، حالا هم اژدهای هفت‌سر هستی؟ گریه‌ای کرد و گفت: نه.
این‌ها بخشی از صحبت‌های خدیجه علی‌سرشکی، همسر زنده‌یاد محمد خضرائی است.
در روزی که نوستالژی با واقعیت گره خورد، ورزشگاه پیام مخابرات شاهد یکی از صمیمانه‌ترین دورهمی‌های فوتبالی بود. مراسم یادمان زنده‌یاد «محمد خضرائی»، فراتر از یک رویداد ورزشی، به تجلیل از ارزش‌های انسانی و پیوندهای دیرینه تبدیل شد.
این مراسم که با حضور گرم خانواده محترم خضرائی، جمعی از چهره‌های قدیمی و اسطوره‌ای فوتبال و اصحاب رسانه برگزار شد، فضایی مملو از احترام و یادآوری خاطرات شیرین گذشته داشت.
در این یادمان، هدف تنها بازسازی یک مسابقه نبود؛ بلکه بهانه‌ای بود برای جشن تولد و تجلیل مردی که اگرچه دیگر در میان ما نیست، اما سایه خاطراتش همچنان در دل دوستان و هم‌بازی‌هایش زنده و تپنده است.
حضور پرشور اسطوره‌های فوتبال در این مراسم نشان داد که میراث یک بازیکن، تنها گل‌ها و پاس‌گل‌های او نیست، بلکه جایگاهی است که در قلب هم‌تیمی‌ها و جامعه ورزشی می‌سازد.
زنده‌یاد محمد خضرائی، به همراه مرتضی نظری، عباس ریسوند و مهدی جوهری، نقش بسزایی در شکل‌گیری تیم پیشکسوتان اقبال داشتند. او نه‌تنها یک بازیکن حرفه‌ای، بلکه یک رهبر و الگو برای بسیاری از بازیکنان جوان بود.
خضرائی با اخلاق نیکو، روحیه تیمی و عشق به فوتبال، توانسته بود جایگاهی ویژه در دل همه کسانی که او را می‌شناختند، پیدا کند. درگذشت او ضایعه‌ای بزرگ برای جامعه ورزشی ایران بود، اما یاد و نامش همچنان در دل‌ها زنده است.
مراسم یادمان که با پیشنهاد تیم پیشکسوتان اقبال و تلاش‌های محمد نوری، سرپرست تیم پیشکسوتان استقلال، رضا مجاوری، مدیر روابط عمومی و رسانه پیشکسوتان استقلال، و به همت مدیریت امور فرهنگی باشگاه استقلال، سروش هاشمی، علیرضا پوریوسف و سرهنگ ولی دهقان و با اجرای رضا آزرمی و هامون قراب برگزار شد، نشان‌دهنده اتحاد و همدلی میان پیشکسوتان و هواداران بود.
حضور میهمانان ویژه‌ای چون باقر سپهسالاری، احمد منشی‌زاده، مرتضی شرکا، کریم بوستانی، ابراهیم تهامی، داریوش یزدی، حشمت شیخ‌رباط، عقیل موسوی، مرتضی ایزدفر، عباس فاخری، بهروز تابانی، رحیم یوسفی، جمشید پذیرا، سلیمان امانی، محمود آخشیجان، محسن گلدهی، ادموند اختر، بیژن جعفری، سعید قریه‌دوست، رضا میرزائیان، مسعود جهانگرد، علیرضا رجبی، اشکان طاهری، ناصر صرافان، ناصر فرشباف، بابک سیم‌بری، عباس مقدم، منوچهر صادق، رسول احمدی، رضا رمضان‌زاده و ... به این مراسم رنگ و بوی خاصی بخشید. هر یک از این میهمانان با حضور خود نشان دادند که خضرائی نه‌تنها یک هم‌تیمی، بلکه یک دوست و برادر برای آن‌ها بوده است.
وقتی لبخند و بغض، یکی می‌شوند
اگر بخواهیم از اخبار، نام‌ها و وقایع فراتر برویم، شاید «احساسی‌ترین و تکان‌دهنده‌ترین لحظه» این مراسم، زمانی بود که خدیجه علی‌سرشکی و علیرضا خضرائی، همسر گرامی و فرزند زنده‌یاد محمد خضرائی، در میان جمع کیک زادروز او را بریدند. در آن لحظه، سکوتی سنگین بر فضا حاکم شد؛ لحظه‌ای آمیخته با لبخند و بغض که در آن، جای خالی محمد خضرائی بیش از هر زمان دیگری در میان جمع حس می‌شد. چه تلخ و دشوار است که جشن تولدی برگزار شود که صاحبش دیگر در میان ما نیست، اما یادش در میان ما حضور دارد...
حضور خانواده عزیز زنده‌یاد در کنار دوستان و هم‌بازی‌های قدیمی، بار دیگر حقیقتی انکارناپذیر را بازگو کرد: پیوندهای واقعی در فوتبال، فراتر از خطوط زمین مسابقه و سال‌های بازی است. این مراسم ثابت کرد که رفاقت‌های اصیل، با گذشت زمان و حتی با رفتن عزیزان، از بین نمی‌روند؛ بلکه در حافظه جمعی دوستان و هم‌تیمی‌ها، ریشه‌ای عمیق‌تر می‌دوزند.
این دورهمی، فراتر از یک برنامه ورزشی یا یک مناسبت ساده بود؛ این مراسم فرصتی بود برای یک «یادآوری بزرگ»: اینکه نباید بزرگان و پیشکسوتان فوتبال را تنها در قاب عکس‌های قدیمی و خاطرات دوردست جست‌وجو کرد. این یادمان به ما آموخت که باید تا زمانی که فرصت هست، قدر لحظات را بدانیم، در کنار عزیزانمان باشیم و از حضورشان سپاسگزار باشیم.
محمد خضرائی عزیز از میان ما رفت، اما او تنها یک بازیکن نبود؛ او بخشی از تاریخ، بخشی از خاطرات و بخشی از خانواده بزرگ استقلال و فوتبال ایران است. نام او، همچون ردپایی ماندگار، در دل این خانواده باقی خواهد ماند و هر بار که از فوتبال سخن گفته می‌شود، یاد او در میان ما زنده خواهد بود.
در بخش اصلی این مراسم، دو تیم پیشکسوتان «استقلال» و «اقبال» به مصاف یکدیگر رفتند. این دیدار که در قالب مسابقه یادمان محمد خضرائی برگزار شد، صحنه‌ای از بازگشت به دوران طلایی فوتبال بود. بازیکنانی که سال‌ها پیش در کنار هم می‌جنگیدند، بار دیگر در زمین سبز در کنار هم قرار گرفتند تا نوستالژی را با حضور خود ملموس کنند.
نکته تأمل‌برانگیز در این مسابقه، فارغ از نتیجه نهایی، این بود که تیم پیشکسوتان استقلال با قضاوت ولی امجدی، در یک بازی نزدیک با نتیجه ۲ بر یک از سد تیم پیشکسوتان اقبال عبور کرد. این دیدار، بیشتر از آنکه یک رقابت ورزشی باشد، «مراسم رفاقت» بود؛ مسابقه‌ای که در آن هر پاس و هر حرکت، رنگ و بوی خاطرات قدیمی و صمیمیت‌های گذشته را می‌داد. این دورهمی صمیمانه، یادآور این حقیقت است که در فوتبال، رفاقت و احترام به پیشکسوتان، همیشه بر نتایج میدان‌ها مقدم است.
