علی دایی ناکامی ۲۴ ساله را تمام کرد
در ۱۴ خردادماه سال ۱۳۵۵، ایران در مسابقات مقدماتی المپیک مونترال، در ورزشگاه آزادی و با گل علیرضا خورشیدی، یک بر صفر برابر عراق برنده شد.
| در این بازی که تیم ملی تازه تحت هدایت مهاجرانی قرار گرفته بود، صعود ایران به المپیک قطعی شد. ایران در مرحله نهایی المپیک عملکرد خوبی داشت؛ یک بر صفر کوبا را برد و برابر لهستان و شوروی سابقِ قدرتمند آن دوران، بهترتیب ۳ بر ۲ و ۲ بر ۱ بازنده شد. گلهای ایران را برابر این سه حریف قدرتمند، سه مرد بزرگ تاریخ فوتبال ایران در دهه هفتاد میلادی، یعنی علی پروین، حسن روشن و پرویز قلیچخانی فقید، به ثمر رساندند.
بعد از انقلاب و شروع جنگ، فرصت انجام بازی بین دو کشور بسیار محدود شد. بعد از پایان جنگ، در کشور کویت تورنمنتی دوستانه با نام جام صلح و دوستی برگزار شد. پیامد پایان جنگ، عکس یادگاری توأمان ملیپوشان ایران و عراق بود. اولین تصویر رسمی از صلح دو کشوری که هشت سال با هم جنگیده بودند، در قالب یک دیدار ورزشی هویدا شد؛ دیداری که باعث انتقاد بسیاری از جنگطلبان آن دوران و البته امروز شد.
ایران و عراق در سومین دیدار از مسابقات مقدماتی جام جهانی ۱۹۹۴ آمریکا به مصاف هم رفتند و با اشتباهات مکرر و بچگانه بهزاد غلامپور، برابر عراق باختیم تا هم نتیجه یک بازی حیثیتی و هم جام جهانی را یکجا از دست بدهیم.
عراقیها هم هنوز آنقدر جان داشتند که در اولین بازی از مسابقات جام ملتهای ۱۹۹۶، ایران را با دو گل ببرند. حتی معلوم بود گلی که علی دایی در آخرین دقیقه و از روی نقطه پنالتی به ثمر رسید، ناشی از لطف داور به ایران بود.
اما در مهرماه سال ۷۹، ایران بالاخره طلسم ۲۴ ساله را شکست و با گل علی دایی و تحت هدایت جلال طالبی، برابر عراق یک بر صفر برنده شد.
باورش سخت است که ما ۱۸ بار عراق را بردهایم، اما در ۲۴ سال متوالی از شکست دادن همسایه غربی ناکام بودهایم.