جام جهانی با بوی سوخت جت

 جام جهانی ۲۰۲۶ از همان روزی که با ۴۸ تیم، سه کشور میزبان و ۱۶ شهر معرفی شد، قرار بود «بزرگ‌ترین» جام جهانی تاریخ باشد؛ بزرگ‌تر در تعداد بازی‌ها، تماشاگران، درآمدها و البته مسافت‌ها. اما حالا با نزدیک شدن به پایان مسابقات، گزارش خبرگزاری آسوشیتدپرس، روی دیگری از این تورنمنت را به تصویر کشیده است.

بر اساس این گزارش، جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا، تنها در طول برگزاری جام جهانی بیش از ۱۱۵ ساعت پرواز داشته و نزدیک به ۶۰ هزار مایل (بیش از ۹۵ هزار کیلومتر) را با جت اختصاصی طی کرده است؛ مسافتی که تقریباً معادل دو و نیم دور گردش به دور کره زمین است.

این آمار فقط یک عدد نیست؛ نمادی است از جام جهانی‌ای که بیش از هر دوره دیگری به سفرهای هوایی وابسته شده است. از تیم‌ها و هواداران گرفته تا مسئولان فیفا، همه مجبور شدند هزاران کیلومتر میان آمریکا، کانادا و مکزیک جابه‌جا شوند.

نکته قابل‌تأمل اینجاست که فیفا در اسناد رسمی خود وعده داده انتشار گازهای گلخانه‌ای ناشی از جام جهانی و فعالیت‌های مرتبط را تا سال ۲۰۳۰ به نصف کاهش دهد و تا سال ۲۰۴۰ به انتشار خالص صفر برسد؛ وعده‌ای که با توجه به حجم گسترده سفرهای هوایی در جام جهانی ۲۰۲۶، از سوی منتقدان با تردید مواجه شده است.

اینفانتینو البته تنها مسافر این جام جهانی نبود؛ او به نمادی از شیوه مدیریت تورنمنتی تبدیل شد که در آن، همه‌چیز «بزرگ‌تر» از همیشه بود؛ از تعداد مسابقات و درآمدهای فیفا گرفته تا هزینه‌هایی که فوتبال برای زمین و آسمان به جا گذاشت.

جام جهانی ۲۰۲۶ شاید از نظر تجاری موفق‌ترین دوره تاریخ باشد، اما گزارش آسوشیتدپرس یادآوری می‌کند که پشت جام طلایی، رکوردهایی ثبت شده که کمتر به چشم می‌آیند؛ رکوردهایی که شاید مهم‌ترین سؤال را مطرح کنند: آیا فوتبال مدرن، بهای بزرگی خود را بیش از حد سنگین نپرداخته است؟