تراکتور و یک حسرت بزرگ؛ دلتنگِ یادگار!

وقتی «مسیر» رسیدن به مسابقه، سخت‌تر از خود بازی باشد، نباید انتظار داشت تراکتور در بهترین فرم روبروی حریف آسیایی‌اش قرار بگیرد. قرمزهای تبریز مسیر بسیار دشواری برای نبرد با الشمال داشتند و انگار همه انرژی‌شان را در طول راه از دست دادند. البته که تراکتور در این نبرد موقعیت‌های خوبی برای بردن بازی داشت اما شکی وجود ندارد که نمایش‌های آسیایی این فصل، همه پتانسیل‌های تیم نکو را به نمایش نمی‌گذارند.

تراکتور ۱۸ ساعت در مسیر بود تا به بازی با الشمال برسد. اسم این هر چه باشد «میزبانی» نیست. به نظر می‌رسد مدیران فوتبال ایران باید به هر قیمتی، روند میزبانی در زمین بی‌طرف را تغییر بدهند و تیم‌های ایرانی را به ورزشگاه‌های خانگی‌شان برگرداند. اگر در دیدار در یادگار و در حضور گسترده تماشاگرها برگزار می‌شد، باز هم دو امتیاز به راحتی از دست می‌رفت؟

تراکتور در همه این سال‌ها، موفقیت‌های داخلی‌اش را بیشتر از هر چیزی مدیون تی‌تی‌ها و شور و حال همیشگی‌شان بوده و حالا در غیاب آن‌ها، فقط اسماً میزبان دیدارهای آسیایی است. اگر قرار است شرایط فعلی در سفرهای بعدی هم اتفاق بیافتد، بعید نیست همان‌طور که نکو گفت تراکتور قید آسیا را بزند و با نفرات ذخیره یا امید در این تورنمنت شرکت کند. این سفرهای طولانی از یک سو شانس آن‌ها در لیگ الیت را به حداقل می‌رسانند و از سوی دیگر، به رویای آن‌ها برای تکرار قهرمانی لیگ ضربه جدی وارد خواهند کرد. قطعا همین سفر به عمان نیز، تراکتور را برای چند روز به شکل جدی از رقبا عقب می‌اندازد.