کشتی ۶ طلا گرفت، اما روئینگ سلطان ورزش ایران در ناگویا بود

 در رشته‌ای مثل کشتی، با تلاش کشتی‌گیران ۶ مدال طلا در ۱۲ وزن به دست آوردیم، اما پنج کشتی‌گیر در اوزانی که معمولاً ایران در بازی‌های آسیایی در آنها مدعی مدال است، دست خالی ماندند.

بر همین اساس، عملکرد هر رشته را باید با توجه به موقعیت کلی و انتظاراتی که از آن وجود داشته است ارزیابی کرد.

برای مثال، در رشته روئینگ، عملکرد کلی تیم با کسب ۲ طلا، ۳ نقره و یک برنز، به اعتقاد من بهتر از عملکرد کشتی با ۶ طلا و یک برنز بود. چرا که روئینگ با توجه به سابقه و جایگاهش در ورزش ایران، کمتر از کشتی مورد توجه قرار دارد، اما در ناگویا فراتر از انتظار ظاهر شد.

در برخی رشته‌ها مانند کاراته، تکواندو، ووشو و ژیمناستیک نیز عملکرد تیم‌ها مطابق با انتظارات بود و نتایج قابل قبولی به دست آمد.

در مقابل، برخی رشته‌های تیمی و انفرادی مانند فوتبال، هندبال، تیراندازی و دوچرخه‌سواری نتوانستند انتظارات را برآورده کنند.

حتی در مقایسه رشته‌هایی که تعداد مدال مشابهی داشتند نیز باید به سطح انتظار توجه کرد. پینگ‌پنگ با یک مدال برنز، به نظر من عملکرد موفق‌تری نسبت به تیراندازی داشت؛ رشته‌ای که آن هم تنها یک برنز به دست آورد، اما انتظار از تیراندازی برای کسب مدال‌های بیشتر بود.

در مجموع، اگر قرار باشد عملکرد رشته‌ها را نه صرفاً بر اساس تعداد مدال‌ها، بلکه با توجه به ظرفیت، سابقه، میزان انتظار و نتیجه نهایی ارزیابی کنیم، باید گفت روئینگ؛ رشته‌ای که هنوز خیلی‌ها تفاوتش را با قایقرانی نمی‌دانند، در بازی‌های آسیایی ناگویا بهترین عملکرد را در میان رشته‌های ورزشی ایران داشت.