سرمربی دلسوختگان قم: میتوانستیم مقابل پالایش نفت اصفهان حداقل یکامتیاز بگیریم
سرمربی دلسوختگان قم گفت: تا شش دقیقه پایانی بازی عملکرد خوبی داشتیم و با توجه به موقعیتهایی که ایجاد کردیم، میتوانستیم حداقل با یک امتیاز از زمین خارج شویم.
حسین صبوری، عصر جمعه سوم مهر پس از شکست تیم فوتسال دلسوختگان قم در برابر پالایش نفت اصفهان اظهار کرد: فکر میکنم تا شش دقیقه پایانی بازی، عملکرد خوبی داشتیم و مسابقه کاملاً پایاپای بود. روند بازی به شکلی بود که ما میتوانستیم به گل برسیم و حتی تیم حریف را پنجخطا کردیم و موقعیتهای خیلی خوبی هم داشتیم، اما متأسفانه روی یک اشتباه فردی گل سوم را دریافت کردیم و این موضوع باعث شد تیم ما از نظر روحی مقداری افت کند.
وی افزود: در مجموع فکر میکنم میتوانستیم از این بازی امتیاز بگیریم، اما این اتفاق نیفتاد و موقعیتهای زیادی را نیز از دست دادیم. به نظرم گل زودهنگامی که در شروع بازی دریافت کردیم نیز در نتیجهای که به دست آمد بیتأثیر نبود. به هر دو تیم خستهنباشید میگویم و امیدوارم بتوانیم نتیجه این بازی را در ادامه جبران کنیم.
سرمربی دلسوختگان قم درباره استفاده تیم پالایش نفت اصفهان از تجربه بازیکنانش بیانکرد: تیم ما درست است که جوان است، اما جوانان خوبی داریم و همچنان به بازی کردن و کسب تجربه بیشتر نیاز دارند. متأسفانه امروز اشتباهات بچگانهای داشتیم و من فکر میکنم میتوانستیم حداقل با یک امتیاز از این بازی خارج شویم.
صبوری ادامه داد: پالایش نفت اصفهان از تجربه بازیکنانش استفاده کرد. ما تیم حریف را در نیمه دوم پنجخطا کردیم، اما متأسفانه نمیدانم چرا تبدیل به یک اپیدمی شده است که هر زمان تیم حریف پنجخطا میشود، داور دیگر برای اعلام خطا سوت نمیزند. نمیدانم چرا موقعیت صددرصد بازیکن ما در یک صحنه حتی با کارت زرد هم مواجه نشد و در یک صحنه دیگر نیز خطا گرفته نشد و همان توپ تبدیل به موقعیت سه به یک برای حریف شد.
وی با اشاره به اعتراضهای خود نسبت به قضاوت داوران گفت: هرچه صحبت کنیم فایدهای ندارد، جریمه میشویم یا کارت میگیریم. نمیخواهم اصلاً بهانه بگیرم و اهل این صحبتها هم نیستم. مسئولیت باخت با خود من است، اما متأسفانه سوتهایی زده شد که واقعاً اعصابخردکن بود و روی اعصاب و روان تیم ما تأثیر گذاشت.
سرمربی دلسوختگان قم خاطرنشان کرد: باید به این موضوع عادت کنیم، چون بخشی از بازی شده است و متأسفانه کاری هم از دست ما برنمیآید. صد نفر بیرون از اینجا به من میگویند «آقا هیچی نگو، هیچی نگو». باشَد، ما هم چیزی نمیگوییم، اما واقعاً صحبت کردن هم فایدهای ندارد.
