مواظب عضلات زبانت باش آقای دروازه‌بان

 او چنان درباره مهدی مهدوی کیا حرف می‌زند و فاز نصیحت‌گونه برمی‌دارد که انگار لویاشین است و درباره یکی از بازیکنان معمولی تاریخ فوتبال ایران حرف می‌زند.

بیرانوند با شانس فوق‌العاده از نبودن رقیب درجه اول در دوران فوتبالش و با حمایت مربیان تیم ملی از او که در بدترین روزهای فوتبالش هم مرد اول بودن دروازه را حفظ کرد، بزرگ بزرگ حرف می‌زند، اندازه‌ای که بسیار بزرگ‌تر از اندازه دهانش است.

از او و عملکردش در جام جهانی تشکر می‌کنیم، تلاشش را کرد، زحمت کشید، ولو اینکه برابر یک توپ جدی، برابر مصر دروازه‌اش باز شد، که به اندازه یک تونل از میان پایش باز شده بود، اما تلاشش را کرد.

اگر او هم دوران درخشش مردانی مثل عابدزاده و نیما نکیسا و پرویز برومند در تیم ملی بود جایی برای حضور در دروازه تیم ملی نداشت، تلاشش را کرد اما ای کاش در حرف زدن هم تلاش داشت.

می‌گوید نسل قدیم، مثلا مهدوی کیا و دایی و کریم باقری دوست دارند ما ببازیم...و از افتخارات ما ناراحت هستند.

پسر جان این دوران تازه فوتبال ماست که در جام جهانی 48 تیمی از آسیا 9 تیم به جام جهانی می‌رود و می‌شود در یک گروه معمولی با یک سری بازیکن معمولی هم نتیجه گرفت، در سال 2002 که دوران اوج مردی مثل مهدوی کیا بود به جز میزبانان جام، از آسیا تنها 2 تیم به جام جهانی می‌رفت، همان دورانی که ما در بحث افتخارات شخصی مهدوی کیا و علی کریمی و دایی و خداداد را داشتیم که مرد سال فوتبال آسیا می‌شدند اما در این دوران کدامیک از بازیکنان می‌توانند چنین لیاقتی داشته باشند؟

او تلاشش را کرد اما ای کاش همان قدر به عضلات دست و پایش توجه می‌کند، مواظب عضلات صورت و فک و زبانش بود.