بیرانوند و شجاع، چرا به یکدهم اعتبار مهدویکیا نمیرسند
کریخوانی و شادیهای اگزجره و اغراقشده، در بین هواداران فوتبال امری اجتنابناپذیر، جهانی و معقول است اما در بین جماعت ستاره، جماعت ستاره فوتبال، نهتنها منجر به محبوبیت مضاعف نشده که از درصد اعتبار او میکاهد.
ستارههای بزرگ فوتبال ایران هیچگاه در جایگاه کریخوانی، توهین و تحقیر حریف، استفاده از هر ابزاری برای رسیدن به موفقیت و... قرار نگرفتهاند، اینگونه است که علی پروینها، علی داییها، جواد زرینچهها، ناصر محمدخانیها، مهدی مهدویکیاها، ناصر حجازیها و... در جامعه فوتبال همواره محبوبیت فوتبالی خود را حفظ کردهاند.
امروز شاهد افت جایگاه محبوبیت مردانی مثل بیرانوند و شجاع خلیلزاده در جامعه فوتبال هستیم، آیا همه افت محبوبیت آنها به علت کوچ از پرسپولیس و رفتن به تیمهای دیگر است؟ هرگز...
بازیکنان زیادی از پرسپولیس به تیمهای دیگر رفته اند، مثل نادرمحمدخانی، مثل همین مهدی ترابی، مثل مرتضی کرمانی اما همه آنها محبوبیت خود را حفظ کردهاند، مگر هوادار فوتبال به مهدی ترابی توهین کرده است؟
رفتار یک قهرمان ورزشی در چنین سطحی با افزایش سن و افتخار، به بلوغ بیشتر می رسد اما در برخی اوقات این بلوغ رفتاری، روند معکوس دارد، چنان که درباره شجاع خلیل زاده و علیرضا بیرانوند با بالا رفتن سن، به خاطر نوع رفتار، نوع حرف زدن، نوع برخورد خدشهدار شده است و باعث شده آنها در جایگاهی قرار بگیرند، که تاریخ به هیچ وجه نمیتواند آنها را با سایر مردان تاریخ فوتبال مقایسه کند.
