آیا تعطیلی لیگ ضامن خوشبختی تیم امید است؟
دوباره اسم تیم ملی امید سر زبانها افتاده، تیمی که متأسفانه فقط گاهی مورد توجه قرار میگیرد؛ یکی در زمان انتخاب مربی و کادر فنی و دیگری با تعطیلی لیگ برتر...
دلم میخواهد یکی از مسئولین ردهبالای فدراسیون فوتبال طی همه سالهای ناکامی تیم امید را ببینم و بپرسم: عزیز دل، آقای محترم، شما در حدفاصل انتخاب مربی تا تعطیل کردن لیگ برای این تیم امید چه کردهاید که همیشه ناامید شدهایم؟
آیا تمام داستان یک تیم ملی، آن هم در ردهای که میتواند مدالآور المپیک باشد، در انتخاب مربی و نهایتاً تعطیل کردن لیگ خلاصه میشود؟ آیا در این فاصله نباید تدارکی درخور، نگاهی ویژه و عزمی ملی برای موفقیت این تیم ایجاد شود؟
آیا یک نفر از عزیزان فدراسیوننشین هرگز زحمتی به خود داده که در خلال ماههایی که وقت برای آمادهسازی این تیم هست، کار جدیدی بکند و نگاه ویژهای به این تیم و پسران جوانش داشته باشد؟
هر دوره اسامی جذاب ما را امیدوار به صعود و قهرمانی و افتخار میکند، اما نهایتاً عدم تدارک قوی و نبود یک نگاه حرفهای باعث حذف میشود.
به این اسامی دقت کنید؛
سیدنی ۲۰۰۰: مهدی مهدویکیا، علی کریمی، هاشم حیدری، علیرضا نیکبختواحدی، سیروس دینمحمدی، ادموند بزیک
آتن ۲۰۰۴: مهدی رحمتی، جواد نکونام، سیدجلال حسینی، حسین کعبی، آرش برهانی، محرم نویدکیا
پکن ۲۰۰۸: سیدجلال حسینی، جواد نکونام، حسین کعبی، آندرانیک تیموریان، مجتبی جباری، مهرزاد معدنچی
لندن ۲۰۱۲: علیرضا حقیقی، پژمان منتظری، احسان حاجصفی، کریم انصاریفرد، میلاد میداوودی، امید ابراهیمی
ریو ۲۰۱۶: سردار آزمون، میلاد محمدی، روزبه چشمی، مهدی ترابی، مهرداد محمدی، علی کریمی
توکیو ۲۰۲۰: مهدی قایدی، امید نورافکن، عارف غلامی، یونس دلفی، محمد محبی، امیرحسین حسینزاده
پاریس ۲۰۲۴: محمدرضا خالدآبادی، محمدامین حزباوی، یاسین سلمانی، محمد قربانی، سامان تورانیان، حسین گودرزی
این تنها بخشی از اسامی ستارههای امید ماست، ستارههایی که در تیم ملی بزرگسالان و باشگاههای خودشان درخشیدند، اما در تیم ملی امید خیر. آیا مشکل از ستارههاست؟ مربی؟ یا مدیران؟
به امید روزی که مدیران ما نگاهی فراتر از این به تیم امید و سهمیه المپیک داشته باشند.
