استان چهاردهم در امجدیه گلباران شد

تنها چند سال قبل از این رویداد بود که بحرین مستقل شده بود. بحرینی‌ها جزیره‌ای بودند که یک قرن و نیم تحت حاکمیت انگلستان قرار داشتند و وقتی در سال ۱۹۶۸ انگلستان خروج خود از بحرین را اعلام کرد، ایران اعلان حاکمیت کرد و بحرین را استان چهاردهم نامید، اما در ازای تثبیت مالکیت ایران بر جزایر سه‌گانه و شرط رفراندوم، بحرین مستقل شد. حالا یکی از اماکنی که ایران آن را استان خود می‌نامید، به‌عنوان تیم ملی یک کشور دیگر برابر تیم ملی فوتبال ایران قرار می‌گرفت.

تیم ملی ایران در بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ تهران برابر بحرین قرار گرفت و فرانک اوفارل، سرمربی تیم ملی، با توجه به ضعف تیم رقیب، فرض کنید مثلاً تیمی شبیه نام تیم ملی سیستان و بلوچستان، با نفرات بعضاً ذخیره به میدان فرستاد.

منصور رشیدی دروازه‌بان بود، جعفر کاشانی، مسیح مسیح‌نیا، محسن هوشنگی و اکبر کارگرجم دفاع بودند، پرویز قلیچ‌خانی، کارو حق‌وردیان، محمود اعتمادی و محمد دستجردی در خط میانی و حسن روشن و غفور جهانی در خط حمله بودند.

نیمه دوم البته علی پروین و علی جباری هم آمدند، اما به هر حال جای بزرگانی مثل علی جباری و علی پروین از ابتدای بازی و ابراهیم آشتیانی، محمدرضا عادلخانی و غلامحسین مظلومی در کل بازی در زمین خالی بود.

ایران در امجدیه سابق، شش گل به امجدیه زد! حتی محمد اعتمادی، بازیکن گمنام تیم بانک ملی، هم برای تیم ملی ما در این بازی گل زد. تنها ۱۰ هزار نفر برای تماشای بازی به امجدیه آمدند که آن هم برای تماشای بازی با چنین حریفی زیاد بود.

بحرین بعدها در آسیا تیم قدری شد. ۲ سال بعد، آن‌ها در مقدماتی المپیک برابر ما ۳-۰ باختند، روزگاری در بازی‌های آسیایی ۹۴ هیروشیما با ما ۰-۰ کردند و زمانی در مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۲ ما را ۳-۱ بردند و از صعود به جام جهانی ناکام‌مان کردند.

با این حال، هنوز جریان اولین بازی برابر تیم ملی کشوری که بازیکنانش نه‌تنها ورزشگاه آزادی، بلکه تجهیزات ورزشگاه امجدیه را هم با حسرت نگاه می‌کردند، در ذهن قدیمی‌های فوتبال باقی مانده است.