حکایت تاریخی از درس فوتبال

گای تیس و قلعه نویی، انزو شیفو و احمد نوراللهی

بلژیکی ها یک ستاره ای به نام انزو شیفو در دهه 80 داشتند که خیلی خوب بازی می کرد.

یک بار سرمربی تیم ملی بلژیک که گای تیس نام داشت درباره او گفته بود من نه از او و نه از شخصیتش خوشم نمی آید اما چون تیم ملی بلژیک به او احتیاج دارد من او را بازی می دهم.

این واقعیت های یک ستاره بزرگ در یک تیم می بزرگ است که در همان جام جهانی 1986 به رتبه چهارم جهان دست پیدا کرد، همان تیمی که در یوروی 1980 هم دوم شد.

این تفکر یک مربی بزرگ و موفق بود، همان دوران، آلمانی ها یک بازیکن بزرگ به نام برند شوستر داشتند که از تیم ملی دور شده بود و برای تیم ملی بازی نمی کرد اما فرانتس بکن بائر فقید و بزرگ برای این که او به تیم ملی بیاید، منتش را هم می کشید.

آلمان غربی به فینال جام رفت اما در فینال به علت نداشتن بازساز بزرگی مثل برند شوستر مغلوب درخشش آرژانتین و مارادونا شد.

البته آلمان در خط میانی، ماتئوس و فیلیکس ماگات و نوربرت ادر را داشت اما قطعا یک برند شوستر فوق العاده در اوج آمادگی می توانست آلمان را بیشتر به موفقیت نزدیک کند.

امروز ما تیم ملی خود را انتخاب کرده ایم، در خط میانی علی قلی زاده مصدوم است، جهانبخش نااماده و روزبه چشمی مصدوم هستند، سامان قدوس از ادوار قبلی بسیار ضعیف تر شده است و مهدی قائدی و محمد محبی آن که باید باشد نیستند و تنها سعید عزت اللهی شرایط خوبی دارد و محمد قربانی و البته مهدی ترابی

امروز بی تردید بهترین هافبک فوتبال ما احمد نوراللهی است، بازیساز، مقتدر و گلزن و یک سنتر هافبک آرمانی برای فوتبال ایران.

حالا که تیم ملی به جام جهانی رفته و نام نفراتش هم مشخص است اما ای کاش یک شماره 8 یا 21 (چون احمد این 2 شماره را می پوشد) را در تیم ملی داشتیم و از حضورشان بهره می بردیم.

ای کاش در تیم ملی یک گای تیس داشتیم که می گفت من نه از احمد خوشم می آید و نه رفتارش را دوست دارم اما چون تیم ملی به او نیاز دارد او را به جام جهانی می بردم.