پشت پرده موسیقیهای جام جهانی؛ هر تیم، یک موزیک اختصاصی
هوادارانی که مسابقات جام جهانی ۲۰۲۶ را دنبال میکنند، احتمالاً بارها این سؤال را از خود پرسیدهاند که موسیقیهای پخششده در ورزشگاهها چگونه انتخاب میشوند و چرا برخی آهنگها بارها در طول مسابقات شنیده میشوند.
به گزارش رویترز، انتخاب موسیقی در ورزشگاههای جام جهانی کاملاً برنامهریزیشده است و هیچچیز به شانس واگذار نمیشود.
فدراسیون جهانی فوتبال (فیفا) برای این منظور تیم ویژهای با عنوان «تیم سرگرمی ورزشگاهها» در اختیار دارد که با همکاری فدراسیونهای ملی حاضر در جام جهانی، فهرستی متشکل از بیش از ۷۵۰ قطعه موسیقی را برای استفاده در طول مسابقات آماده کرده است.
هر تیم موسیقی اختصاصی خود را دارد
بر اساس این برنامه، هر تیم حاضر در جام جهانی دارای چند قطعه موسیقی مشخص است؛ از جمله آهنگ معرفی ترکیب تیم، موسیقی گرمکردن بازیکنان، آهنگ ویژه پس از گلزنی و همچنین قطعهای که پس از پیروزی برای هواداران آن تیم در ورزشگاه پخش میشود.
این انتخابها علاوه بر ایجاد هیجان در ورزشگاهها، بازتابی از فرهنگ و هویت کشورهای مختلف نیز محسوب میشوند.
آهنگهایی که مرز نمیشناسند
برخی قطعات موسیقی در سالهای اخیر به بخش جداییناپذیر ورزشگاههای فوتبال جهان تبدیل شدهاند.
آثاری مانند «Seven Nation Army» از گروه «وایت استرایپس»، «Thunderstruck» از گروه «ایسی/دیسی» و همچنین آهنگ مشهور «Freed From Desire» اثر گالا در فهرست چندین کشور مختلف دیده میشوند.
اندرو لاون، نویسنده کتابی درباره تاریخ شعارها و سرودهای فوتبالی، معتقد است محبوبیت این آهنگها به دلیل ریتم ساده، قابلیت همخوانی و پیوند آنها با لحظات خاطرهانگیز ورزشی است.
به گفته او، زمانی که یک آهنگ با یک پیروزی یا موفقیت بزرگ گره بخورد، به بخشی از فرهنگ هواداری تبدیل میشود و سالها در ورزشگاهها باقی میماند.
«واندروال»؛ سرود جدید هواداران انگلیس
یکی از نمونههای جالب جام جهانی ۲۰۲۶، محبوبیت روزافزون آهنگ «Wonderwall» از گروه بریتانیایی اوئیسیس در میان هواداران انگلیس است.
این قطعه پس از پیروزی ۴ بر ۲ انگلیس مقابل کرواسی در نخستین مسابقه جام جهانی، به شکل گسترده توسط هواداران در ورزشگاه خوانده شد و از آن زمان به یکی از نمادهای حضور سهشیرها در این رقابتها تبدیل شده است.
هری کین، کاپیتان تیم ملی انگلیس، این لحظه را یکی از خاطرهانگیزترین تجربههای دوران ملی خود توصیف کرده و گفته است: «همه ورزشگاه متن آهنگ را حفظ بودند و با هم میخواندند. آن لحظه واقعاً خاص بود.»
از مسی تا امباپه؛ موسیقی ستارهها
آرژانتین برای لحظات گلزنی خود آهنگ «El Matador» از گروه مشهور «لوس فابولوسوس کادیلاکس» را انتخاب کرده است.
اگرچه نام این آهنگ به معنای «قاتل» یا «تمامکننده» است و شاید به گلهای لیونل مسی شباهت داشته باشد، اما در واقع مضمون آن به خشونتهای سیاسی و دیکتاتوریهای آمریکای لاتین در دهه ۱۹۷۰ بازمیگردد.
در فرانسه نیز هر بار که کیلیان امباپه موفق به گلزنی میشود، هواداران با آهنگ «One More Time» از گروه الکترونیک «دفت پانک» جشن میگیرند؛ انتخابی که با توجه به تکرار گلهای امباپه، کاملاً معنادار به نظر میرسد.
از ماریاچی مکزیکی تا کیپاپ کرهای
برخی کشورها نیز تلاش کردهاند هویت موسیقایی خود را به نمایش بگذارند.
مکزیک سه قطعه از گروه افسانهای «ماریاچی وارگاس» را برای فضای ورزشگاه انتخاب کرده است؛ گروهی که بیش از یک قرن از تأسیس آن میگذرد و همچنان نماد موسیقی سنتی این کشور محسوب میشود.
کره جنوبی نیز از آثار ستارههای کیپاپ مانند گروههای «بیتیاس» و «بلکپینک» بهره میبرد.
غنا نیز آهنگ پرطرفدار «Kakalika» را به عنوان موسیقی معرفی تیم و جشن گلهای خود انتخاب کرده است.
آمریکا و جستوجوی یک هویت فوتبالی
در میان میزبانان جام جهانی، هواداران آمریکا نیز به تدریج آهنگ «Take Me Home, Country Roads» اثر جان دنور را به یکی از سرودهای محبوب خود تبدیل کردهاند.
این اتفاق پس از انتقادهایی رخ داد که از شعارهای تکراری «USA! USA!» مطرح شده بود.
کارشناسان معتقدند فوتبال در آمریکا هنوز در حال ساختن فرهنگ هواداری ویژه خود است و موفقیت یا شکست این سرودها در سالهای آینده مشخص خواهد شد.
