درس اخلاق از ورزشگاه‌های ژاپن: تمیزی، بخشی از هواداری است

 تیم ملی فوتبال ژاپن یکی از تلخ‌ترین شکست‌های تاریخ خود را تجربه کرد. آنها در دقیقه 5+90 گل دوم را از برزیل دریافت کردند. با این حال، این شکست هیچ تأثیری بر سنت همیشگی‌شان یعنی تمیز کردن سکوها،حتی پس از چنین نتیجه ناامیدکننده‌ای نداشت؛ این فقط به نتیجه تیم خودشان هم مربوط نمی‌شد.

آنها بلافاصله کار را آغاز نکردند. در حالی که بیشتر هواداران برزیل برای جشن گرفتن ورزشگاه را ترک کردند، ژاپنی‌ها در سکوهای پشت دروازه ماندند. آنها منتظر تیم خود بودند که در مرکز زمین جمع شده بود و مدت زیادی درباره موضوعی با یکدیگر گفت‌وگو می‌کرد. پانزده دقیقه پس از سوت پایان بازی، بازیکنان ژاپن برای تشویق هواداران به سمت جایگاه پشت دروازه رفتند و پس از آن، عملیات پاکسازی آغاز شد.

ابتدا باید به این نکته اشاره کرد که همه‌کاره بودن هواداران ژاپنی قابل توجه است. کیسه‌های زباله، پیش از آغاز مسابقه و حتی در جریان بازی، کاربرد دیگری نیز داشتند. در واقع، به همین دلیل بود که این کیسه‌ها آبی‌رنگ بودند. هواداران آنها را از هوا پر می‌کردند و بالای سر خود تکان می‌دادند تا تیمشان را تشویق کنند.

پس از پایان مسابقه از همان کیسه‌ها برای جمع‌آوری زباله استفاده کردند. همه هواداران ژاپنی در پاکسازی مشارکت نداشتند. برخی تنها کیسه‌های خود را که روی آنها نوشته‌هایی به زبان ژاپنی چاپ شده بود را به‌ عنوان یادگاری مسابقه در وسایل‌شان قرار دادند.

علاوه بر این، ممکن است بسیاری از هواداران ژاپنی پس از پایان مسابقه ورزشگاه را ترک کرده باشند اما تعداد افرادی که باقی مانده بودند، برای جمع‌آوری زباله‌ها کافی بود. اتفاقاً زباله هم کم نبود. ورزشگاه‌های ایالات متحده غرفه‌های متعدد فروش غذا دارند و با حضور 70 هزار تماشاگر، حجم زیادی از خوراکی و نوشیدنی فروخته می‌شود. به نظر می‌رسید که بیشتر تماشاگران دست‌کم چیزی خریده بودند.

در مقطعی از بازی، وبلاگ‌نویس معروف IShowSpeed در جایگاه هواداران ژاپن ظاهر شد. او، همراه با مأموران امنیتی تلاش کرد از هواداران ناراحت حمایت کند. می‌توان حدس زد که این همدلی تا چه اندازه صادقانه بود، به‌ ویژه با توجه به اینکه پیراهن تیم ملی برزیل را بر تن داشت و فیلمبردارش نیز لحظه‌ای او را تنها نمی‌گذاشت. در نهایت، چند نفر از هواداران شروع به سر دادن شعار «مسی، مسی» کردند و این وبلاگ‌نویس جایگاه را ترک کرد.

30 دقیقه پس از سوت پایان، مسئولان ورزشگاه با احترام از هواداران خواستند که ورزشگاه را ترک کنند.

حدود 10 دقیقه بعد، هواداران به‌ آرامی جایگاه را ترک و در مسیر خروج نیز زباله‌های باقی‌مانده را جمع می‌کردند. در همان زمان، با جوانی ژاپنی به نام کازوما این فرهنگ نظافت را چنین توضیح داد: ما یک ضرب‌المثل داریم؛ وقتی جایی را ترک می‌کنی، باید آن را بهتر از زمانی که واردش شدی، تحویل بدهی. این را از کودکی از پدر و مادرم شنیده‌ام. پدربزرگ و مادربزرگم هم همین را می‌گفتند. بعدها معلمم نیز آن را برای‌مان توضیح داد. در واقع، همه درباره آن صحبت می‌کنند. این سنت ماست؛ حتی می‌توان گفت بخشی از سبک زندگی ماست. اگر کسی این رفتار را عجیب بداند، برای‌مان اهمیتی ندارد که چه فکری می‌کند.

هوادار دیگری به نام یوشی نیز گفت: فقط به تمیز کردن محیط اطراف خود عادت کرده‌ایم. این مسئولیت ما و شیوه زندگی ماست. همه چیز از مدرسه شروع می‌شود؛ جایی که خودمان کلاس‌ها و محیط مدرسه را تمیز می‌کنیم و یاد می‌گیریم با هم از محل زندگی و کارمان مراقبت کنیم. برگزار کنندگان جام جهانی 2026 مسئول نظافت ورزشگاه هستند اما من آنها را نمی‌شناسم. آنها فقط کیسه زباله در اختیار ما می‌گذارند. تنها کاری را انجام می‌دهم که همیشه به آن عادت داشته‌ام؛ یعنی زباله‌های خودم را جمع می‌کنم. توجه رسانه‌ها و وبلاگ‌نویس‌ها؟ برای ما اهمیتی ندارد. ما فقط یک کیسه در دست داریم و می‌دانیم که باید زباله‌هایمان را داخل آن بریزیم، همین.