انتقادات را کنار بگذاریم؛ نمایش تیم ملی از جنس باور بود
تیم ملی فوتبال ایران شب گذشته برابر بلژیک با نمایشی خیرهکننده موفق شد یک امتیاز را بگیرد و این غول دنیای فوتبال را متوقف کند.
نمایش تیم ملی ایران در این مسابقه، نشات گرفته از باوری بود که بازیکنان و اعضای کادرفنی به خودشان داشتند، باوری که شاید در اهالی فوتبال دیده نمیشد.
صادقانه بگوییم بعد از نمایش پر حرف و حدیث برابر نیوزیلند، چه کسی فکرش را میکرد قرار باشد تیم ملی ایران چنین نمایش درخشانی را برابر بلژیک داشته باشد؟ تیم ملی ایران ماند، جنگید و امتیازی غرور آفرین را در خاک آمریکا به دست آورد.
فارغ از مسائل سیاسی که اهمیت مسابقات ایران در آمریکا را بیش از پیش میکند، مشکلاتی که تیم ملی ایران در آمریکا درگیر آنها بود و لیست پربحث امیر قلعه نویی و نمایش بازی اول باعث شده بود خیلیها نسبت به دیدار برابر بلژیک ناامید باشند.
اما آنچه تیم ملی ایران به نمایش گذاشت، معنای جدیدی از باور بود. لحظهای پر اتفاق که علیرضا بیرانوند، دستانش را برابر شلیک حریف قرار میدهد تا از دروازه محافظت کند.
شب گذشته چقدر صحنهها برایمان آشنا بود. درست مانند دیدار برابر ولز، پرتغال، اسپانیا و آرژانتین در دورههای گذشته که غرور آفرین جنگیدیم، امتیاز گرفتیم و در دل تاریخ ثبت شدیم.
شب گذشته، شبی برای ثبت در تاریخ بود...
