الگویی به اسم استقلالِ سهراب؛ رنج می‌کشیم اما می‌بریم!
استقلال مدل سهراب بختیاری زاده با وجود همه مشکلات، نتایج خوبی را به دست آورده است.
یاسر آسانی بازی را با مصدومیت شروع کرده، جانشین رزاقی‌نیایی می‌شود که خودش مصدوم شده، یک شلیک خارق‌العاده روانه دروازه حریف می‌کند و در نهایت مصدوم می‌شود. آیا با چنین سناریویی هم می‌شود یک حریف پرمهره قطری را برد؟ بله. البته که می‌شود. اگر «استقلال سهراب» باشی!
عجب تیمی است این استقلال. عجب تیمی. نه اینکه «بی‌نقص» باشد اما تا دل‌تان بخواهد «شجاعت» دارد. تا دل‌تان بخواهد، «تیم» است و در آن همه برای یکدیگر بازی می‌کنند. همین بازی را نگاه کنید و ببینید عارف آقاسی چطور با همه وجود خودش را بین توپ و دروازه خودی قرار می‌دهد تا تیم گل نخورد. آشورماتوف اشتباه می‌کند و فرعباسی با یک سو فوق‌العاده به کمک‌اش می‌آید، چند دقیقه بعد فرعباسی اشتباه می‌کند و آشورماتوف تیم را نجات می‌دهد. یک مربی دیگر چه می‌خواهد؟ چه چیزی بهتر از اینکه بازیکنان با همه وجود همدیگر را کامل می‌کنند؟
دو بازی و شش امتیاز در آسیا. امتیاز کامل با ترکیبی ناقص. با پنجره بسته و هزار مشکل ریز و درشت. بدون میزبانی در تهران. حتی بدون برگزاری بازی در کشور. این استقلال را باید یک «الگو» دانست. الگوی کار کردن و غر نزدن. الگوی حرف زدن در «زمین». الگوی درخشیدن و تداوم در سخت‌ترین شرایط. طرفدار هر تیمی که باشید، نمی‌توانید از این تیم «جان سخت» چشم بردارید. زنده باید امیدی که در قلب ناامیدی زاده می‌شود.
