علی دایی، تندیسی که نیازمند غبارروبی است

علی دایی آن قدر صاحب وجاهت است که گروهی او را شایسته مقامی مثل ریاست جمهوری و برخی دیگر مثل ما او را شایسته مقامی در حد ریاست فدراسیون فوتبال و حتی وزارت ورزش می دانند.

نمی توان اشکال عمده ای به کنش های علی دایی گرفت، موضع او در سالهای اخیر منطقی و معقول بوده است، او به خوبی در موقعیت یک قهرمان ورزشی حضور یافته است، نقش بازی کردن بلد نیست اما در برخی از امور اجتماعی و رفتارهای روزمره، بزرگمردی مثل او منطبق به اندازه خود راه نرفته است.

امیدواریم دایی از این انتقاد دلرنجه نشود و امیدواریم که انتقاد پذیری او به اندازه رشدش در همه ابعاد شخصیتی رشد کرده باشد و بپذیرد اگر چیزی می گوییم به خاطر این است که می خواهیم اسطوره بی نظیر وجودش بی نقص باشد.

در فرهنگ عمومی جامعه ما اماکنی مثل مراسمات بزرگداشت و سوگواری مکان رفتارهای متواضعانه و خاکی مسلک است، بزرگترها الزاما در ردیف اول نمی نشینند، با خدم و حشم به چنین محافلی نمی روند، با دیگران مهربانانه تر رفتار می کنند.

بحث شخصی نیست که آن قدر با نگارنده متین و با احترام است که اگر با او تماس میگیرم، بلافاصله تماس می گیرد و نگارنده را شرمنده محبت خود می کند.

ناصر محمدخانی روایت می کند که "وقتی به پرسپولیس سال 73 آمد، از این که صاحب شماره 12 شده بود دلرنجه بود و این شماره را نمی خواست، رفتارش معترضانه بود و راضی از شرایط تازه و شماره تازه نبود و من که قصد داشتم دیگر فوتبال بازی نکنم شماره 10 خودم را به او بخشیدم اما هیچ گاه ر هیچ کدام از حرفهایش چنین نگفت"

متوجه شدم ناصر از روز مراسم بزرگداشت حمید علیدوستی خوشوقت نیست، متوجه شدم که ناصر که در ردیف دوم پشت سر علی دایی نشسته بود انتظار رفتار بهتر و محبت بیشتری از علی دایی داشته است.

نمیخواهم بگویم تکبر که درب دفتر علی دایی به روی همه باز است، فقط از شناخت بهتر موقعیت می خواهم بگویم.

جواد خیابانی می گفت در دوران زلزله غرب کشور، علی دایی شرافتمندانه آمد و کمک کرد امابا آن اتومبیلی که او آمد بیشتر از این که حضورش جذاب جلوه کند، رنگ و لعاب اتومبیل، دل زلزله زدگان و آسیب دیدگاه را می برد، بیشتر از این که حضورش کمک کننده باشد که البته بسیار بود و دایی در عرصه مسئولیت اجتماعی نه در آن بزنگاه بلکه در همه برنامه ها حضوری فعال داشته است.

بزرگمرد فوتبال ما باید به گونه ای اصلاح رفتار کند که شائبه داشتن تکبر در رفتار، داشتن خدم و حشم و نوچه در مناسبت ها، و حیانا بی حرمتی و بی توجهی به برخی پیشکسوت ها وجود نداشته باشد.

ما می دانیم که چنین نیست اما برخی چنین تصوری دارند و انتظار داریم دایی به گونه ای برخورد کند که چنین تصوری ایجاد نشود.