یک کفش، یک مدال؛ مسئولیت این فاجعه با کیست؟
فاطمه محیطیزاده در هفتگانه بازیهای آسیایی ناگویا تا آستانه یک اتفاق تاریخی پیش رفت؛ اما درست در جایی که میتوانست برای ایران و ورزش بانوان یک مدال ارزشمند به دست بیاورد، از رقابتها کنار گذاشته شد.
محیطیزاده پس از شش ماده با ۴۹۲۵ امتیاز در رده دوم قرار داشت و تنها یک ماده تا پایان رقابت باقی مانده بود. او در پرش طول هم با ثبت ۵.۹۷ متر بهترین عملکرد را در میان رقبا داشت. اما اعلام شد کفش او با مقررات مطابقت ندارد و نتیجهاش باطل و از جدول مسابقات حذف شد.
حالا سؤال فقط این نیست که چرا ورزشکار با چنین کفشی وارد مسابقه شده است. سؤال مهمتر این است: پس مربی، سرپرست، مسئول فنی و مجموعهای که برای یک رویداد بزرگ آسیایی همراه ورزشکار اعزام شدهاند، دقیقاً چه وظیفهای داشتهاند؟
اگر کفش واقعاً غیرمجاز بوده، چرا پیش از مسابقه تشخیص داده نشد؟ اتفاقاً فدراسیون دوومیدانی در اعتراض رسمی خود اعلام کرده که کفش، پیش از آغاز رقابت در فرآیند بازرسی تجهیزات ارائه و توسط مسئولان مسابقه تأیید شده بود.
این یعنی ماجرا فقط درباره یک کفش نیست؛ درباره سیستم نظارتی است که باید از سرمایه ورزشی کشور مراقبت کند.
هفتگانه از آن رشتههایی است که میتواند نشانهای از پیشرفت واقعی دوومیدانی بانوان باشد. محیطیزاده تا همینجا هم نشان داده بود که برای مدال میجنگد. حالا یک اشتباه در فرآیند کنترل تجهیزات، تمام آن تلاش را زیر سؤال برده است.
ما برای بازیهای آسیایی یک کاروان بزرگ میفرستیم؛ اما اگر قرار باشد یک ورزشکار در آستانه مدال، به دلیل مسئلهای که میشد پیش از مسابقه کنترل کرد، از رقابت حذف شود، باید پرسید این همه تشکیلات و همراهی، دقیقاً برای چه زمانی است؟
مدال شاید از دست رفته باشد؛ اما مسئولیت نباید گم شود.
