تهران؛ پایتخت وداعی که تاریخ فراموش نخواهد کرد
تهران در روز وداع با رهبر شهید، تنها یک شهر نبود؛ صحنه تلاقی اندوه، وفاداری و امید بود.
میلیونها ایرانی با حضوری گسترده در خیابانهای پایتخت، فصلی دیگر از همبستگی ملی را رقم زدند و نشان دادند که در بزنگاههای تاریخی، سرمایه اصلی این سرزمین نه در هیاهوی روایتها، بلکه در اراده و وحدت مردمی است که آینده ایران را با ایمان و همدلی میسازند.
امروز، تهران فقط یک پایتخت نیست؛ قلب تپنده ملتی است که در غم از دست دادن رهبر شهید خود میتپد. شهری که خیابانهایش زیر گامهای میلیونها دلداده از سراسر کشور، رنگ وداع گرفته و آسمانش شاهد اشکهایی است که از عمق ایمان و خاطره بر گونهها جاری شدهاند.
دشمنان این سرزمین، از روزها پیش چشم به تهران دوخته بودند؛ نه از سر همدردی، بلکه برای شکار تصویری که بتوانند آن را به روایت خود بدل کنند. آنان بهخوبی میدانستند که تشییع یک رهبر، تنها بدرقه یک پیکر نیست؛ نمایش پیوند یک ملت با تاریخ، هویت و باورهای خویش است. از همین رو، تمام توان رسانهای خود را به میدان آوردند تا این حضور را کوچک جلوه دهند، اختلافها را بزرگنمایی کنند، ناامنی را القا کنند و شکوه این وداع را به حاشیه ببرند.
اما تهران، پاسخ را نه با کلمات، که با صحنههایی داد که هیچ دوربینی توان انکارش را نداشت.
امروز میلیونها انسان، با وجود اندوهی سنگین، در کنار یکدیگر ایستادند؛ بیآنکه نظم شهر فرو بریزد، امنیت مردم مخدوش شود یا حرمت عزاداران خدشهدار گردد. احترام به مردم، مدیریت جمعیت، خدمترسانی و برگزاری آرام این آیین بزرگ، جلوهای از هماهنگی و مسئولیتپذیری همه دستاندرکاران بود؛ از نیروهای امدادی و خدماتی تا نیروهای انتظامی و امنیتی که در کنار مردم، زمینه برگزاری باشکوه این مراسم را فراهم کردند.
در روزهایی که برخی رسانههای معاند مدعی بودند ساختارهای نظامی، انتظامی و امنیتی ایران از هم پاشیده و کشور توان اداره چنین رویدادهایی را ندارد، برگزاری منظم، آرام و ایمن این اجتماع عظیم، پاسخی روشن به آن روایتها بود. مدیریت مراسمی با این گستردگی، بدون برنامهریزی، هماهنگی، ایثار و حضور مؤثر هزاران خدمتگزار ممکن نیست و همین واقعیت، بسیاری از روایتهای ساختهشده را بیاعتبار کرد.
اما عظمت امروز تهران، تنها در نظم و امنیتش خلاصه نمیشود.
عظمت تهران در اشکی بود که به امید گره خورد؛ در پرچمهایی که بر دوش نسلها برافراشته ماند؛ در مردمی که آمده بودند تا بگویند راه مردان بزرگ با رفتن آنان پایان نمییابد. آمده بودند تا اندوه را به عهد، و داغ را به مسئولیت تبدیل کنند. آنان با حضور خود نشان دادند که سرمایه اصلی یک ملت، ایمان، وحدت و اراده جمعی اوست؛ سرمایهای که با هیچ جنگ روایت و عملیات روانی از میان نمیرود.
خداحافظ تهران...(از زبان رهبر شهید)
خداحافظ ای خیابانهایی که گامهایم را به یاد خواهید داشت.
خداحافظ ای مردمی که امید فردای این سرزمین در دستان شماست.
اگر امروز اشکی بر گونه دارید، فردا آن را به ارادهای برای ساختن ایران تبدیل کنید. اگر داغی بر دل دارید، آن را چراغ ادامه راه سازید.
من میروم،
ایران اسلامی میماند...
پرچم میماند...
مردم میمانند...
خداحافظ تهران...
