طرحی که المپیک را تکان می‌دهد: سهم عادلانه برای ورزشکاران

 این پیشنهاد پس از اظهارات چالش‌برانگیز «کرستی کاونتری»، رئیس کمیسیون ورزشکاران کمیته بین‌المللی المپیک (IOC)، جنجال‌های زیادی را در جامعه ورزش به پا کرده است.

ماجرا از جایی شروع شد که کرستی کاونتری اعلام کرد با پرداخت دستمزد به ورزشکاران برای حضور در المپیک موافق نیست؛ چرا که این مدل تنها به نفع تعداد محدودی از مدال‌آوران خواهد بود. اگرچه او بعداً شفاف‌سازی کرد که منظورش صرفاً «جایزه نقدی» بوده و IOC باید راه‌های دیگری برای حمایت مستقیم پیدا کند، اما این اظهارات واکنش تند نهاد بین‌المللی «ورزشکار جهانی» (Global Athlete) را به همراه داشت.

این نهاد که حامی حقوق ورزشکاران است، در بیانیه‌ای اعلام کرد: «ورزشکاران صدقه نمی‌خواهند؛ آنها خواهان سهمی عادلانه از ارزش اقتصادی کلانی هستند که خودشان با تلاش چندین‌ساله خلق می‌کنند.»

بر اساس گزارش‌های مالی، کمیته بین‌المللی المپیک یک سازمان چند میلیارد دلاری است که نزدیک به 5 میلیارد دلار ذخیره مالی دارد و تنها از حق پخش تلویزیونی المپیک پاریس 2024، بیش از 3.2 میلیارد دلار درآمد کسب کرده است. با این حال، نهاد GA فاش کرده که کمتر از 0.5 درصد از این درآمدهای کلان به طور مستقیم به ورزشکاران می‌رسد.

محورهای اصلی پیشنهاد نهاد «ورزشکار جهانی» شامل موارد زیر است:

پرداخت غرامت حضور: پرداخت مستقیم 25 هزار دلار (حدود 21,600 یورو) به هر ورزشکار شرکت‌کننده در المپیک. با توجه به حضور 10500 ورزشکار در المپیک تابستانی، این طرح هزینه‌ای در حدود 262.5 میلیون دلار خواهد داشت که تأمین آن برای IOC کاملاً ممکن است.

تأسیس صندوق تسهیلات: اختصاص 5 درصد از کل درآمدهای المپیک به یک صندوق ویژه (با پیش‌بینی درآمد سالانه 100 میلیون دلار) برای تأمین هزینه‌های بورسیه، بیمه درمانی، خسارت مصدومیت و مستمری بازنشستگی ورزشکاران.

لغو محدودیت‌های تجاری (قانون 40): آزادی کامل ورزشکاران برای استفاده از نام، تصویر و نشان خود جهت جذب اسپانسرهای شخصی در طول دوره المپیک؛ اقدامی که بدون هزینه برای IOC، درآمد ورزشکاران را جهش می‌دهد.

این نهاد بین‌المللی در بخشی از بیانیه خود، این تفکر قدیمی که «حضور در دهکده المپیک و کسب تجربه» برای ورزشکاران کافی است را به شدت رد کرد. واقعیت این است که بسیاری از المپیکی‌ها هم‌اکنون برای تأمین هزینه‌های حرفه‌ای خود مجبور به کار کردن در مشاغل دوم، کمک گرفتن از خانواده یا زیر بار قرض رفتن هستند.

اگرچه این طرح هنوز به یک مذاکره رسمی با IOC تبدیل نشده است، اما فشار افکار عمومی و حامیان مالی را افزایش داده؛ چرا که امروزه شرکت‌های بزرگ نیز ترجیح می‌دهند سرمایه‌گذاری‌شان مستقیم به دست خود ورزشکاران برسد، نه اینکه صرف ساختارهای اداری سازمان‌ها شود.