تکرار چرخه معیوب برای امیدها در مسیر ناگویا

ملی‌پوشان کشورمان که در گروه B با چین، امارات و کره شمالی همگروه شد‌ه‌اند،‌ نخستین بازی خود را ۲۵ شهریور مقابل امارات برگزار می‌کنند. در چنین شرایطی، کیفیت آماده‌سازی و در اختیار داشتن بازیکنان اصلی، اهمیت ویژه‌ای برای کادر فنی دارد. موضوعی که در فوتبال ایران همواره یکی از چالش‌های جدی تیم‌های ملی پایه بوده است.

برهمین اساس ظهر امروز جلسه‌ای مهم درباره تیم ملی امید در دفتر مهدی تاج در مرکز ملی فوتبال انجام می‌شود. جلسه‌ای که با توجه به تأکید وزارت ورزش و جوانان و شخص رئیس فدراسیون فوتبال بر حمایت از تیم امید، می‌تواند تعیین‌کننده باشد.

حسین عبدی در مردادماه اردویی برای تیم امید برگزار نکرد تا با باشگاه‌ها تعامل بیشتری داشته باشد و برنامه آماده‌سازی تیم بدون ایجاد چالش با برنامه مسابقات باشگاهی پیش برود. با این حال، برنامه کادر فنی این است که مطابق هماهنگی‌های قبلی،  دست‌کم یک هفته پیش از آغاز بازی‌های آسیایی بازیکنان اصلی در اختیار کادرفنی قرار بگیرند تا عبدی و دستثارانش فرصت کافی برای آماده‌سازی تیم و ایجاد هماهنگی میان بازیکنان داشته باشد.

با این حال چرخه‌ای که سال‌هاست در فوتبال ایران تکرار می‌شود، این بار هم می‌تواند گریبان تیم امید را بگیرد. باشگاه‌ها برای بازیکنان خود هزینه می‌کنند، قرارداد می‌بندند و طبیعی است در فوتبال حرفه‌ای منافع خود را در نظر می‌گیرند. به همین دلیل نمی‌توان انتظار داشت هر زمان تیم ملی بازیکنی را خواست، باشگاه بدون توجه به برنامه مسابقات خود او را در اختیار تیم ملی قرار دهد.

نمونه این اتفاق را در مورد بازیکنانی مانند محمد عمری و یاسین سلمانی در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۲ هانگژو هم دیدیم. بازیکنانی که پس از حضور در دیدارهای لیگ قهرمانان پرسپولیس، در مراحل حذفی بازی‌های آسیایی در اختیار رضا عنایتی، سرمربی پیشین تیم امید قرار گرفتند.

اما مسئله فقط یک طرف ماجرا نیست. بخش قابل توجهی از بازیکنان نسل جدید فوتبال ایران که امروز در باشگاه‌ها مورد توجه قرار گرفته‌اند، مسیر رشد خود را از تیم‌های ملی پایه طی کرده‌اند. حسین عبدی و تیم‌های ملی پایه در معرفی و پرورش این نسل نقش مهمی داشته‌اند. نفراتی مانند کسری طاهری، رضا غندی‌پور، امیرمحمد رزاقی‌نیا، اسماعیل قلی‌زاده، در کنار دیگر بازیکنانی که در تیم‌های نوجوانان جوانان با عبدی کار کرده‌اند، نمونه‌ای از همین نسل هستند.

فدراسیون فوتبال و تیم‌های ملی پایه بخشی از فرآیند بازیکن‌سازی را انجام داده‌اند و حالا باشگاه‌ها نیز باید در ادامه این مسیر، به رشد بازیکنان کمک کنند. بحث این نیست که باشگاه‌ها منافع حرفه‌ای خود را کنار بگذارند. بحث بر سر ایجاد یک سازوکار همکاری است.

البته اگر وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک  از تیم امید انتظار موفقیت، کسب مدال و قرار گرفتن روی سکو دارند، باید برای این هدف زمینه لازم را نیز فراهم کنند. نمی‌توان از یک طرف از اهمیت تیم امید و آینده فوتبال ایران صحبت کرد و از طرف دیگر در حساس‌ترین مقطع آماده‌سازی، این تیم با مشکل در اختیار داشتن بازیکنان اصلی مواجه باشد.

ماجرا زمانی پیچیده‌تر می‌شود که برنامه بازی‌های آسیایی را در کنار تقویم فوتبال باشگاهی قرار دهیم.

یکی از تصمیم‌های بحث‌برانگیز AFC، همپوشانی مرحله گروهی فوتبال بازی‌های آسیایی با هفته نخست لیگ نخبگان آسیاست؛ موضوعی که می‌تواند حسین عبدی را با یکی از سخت‌ترین چالش‌های دوران حضورش در تیم امید مواجه کند.

طبیعی است باشگاهی مانند استقلال که نفراتی مثل رزاقی‌نیا، قلی‌زاده، سحرخیزان را به عنوان ملی‌پوشان امید در اختیار دارد،  برای لیگ نخبگان آسیا در همان مقطع به بازیکنان خود نیاز داشته باشد. به همین دلیل بار دیگر مسئله آزاد شدن بازیکنان برای حضور در اردوهای تیم امید پیش می‌آید‌ اما اینجا همان نقطه‌ای است که نشان می‌دهد حمایت از تیم ملی نباید تنها در قالب شعار و تأکید بر اهمیت این تیم باشد.

اگر قرار است این تیم در بازی‌های آسیایی برای کسب مدال بجنگد، باید از قبل برای تمام این مسائل چاره‌اندیشی شده باشد؛ نه اینکه در آستانه مسابقات، حسین عبدی مجبور شود برای هر بازیکن وارد مذاکره جداگانه با باشگاه‌ها شود. بازی‌های آسیایی می‌تواند فرصت مهمی برای نسلی باشد که قرار است در سال‌های آینده بخش مهمی از تیم ملی بزرگسالان ایران را تشکیل دهد.