جنگ و فوتبال؛ مرهمی که از مردم جنگزده دریغ شد
جنگ و فوتبال. شاید در نگاه اول قرار گرفتن این دو در کنار هم عجیب و نامتناسب به نظر برسد اما نگاهی به تاریخ فوتبال نشان میدهد که این پدیده آنقدر که در طول عمر درازخود با جنگ و سیاست تلاقی داشته شاید با هیچ موضوع دیگری به یک نقطه مشترک نرسیده باشد.
اگرچه تیم ملی فوتبال ایران در نهایت توانست با وجود موانع و مخالفتهای زیاد راهی آمریکا شود اما تعطیلی فوتبال که حالا دیگر تعداد هفتههایش از دست همه دررفته اتفاقی است که توجیه شدنی نیست. شاید عدهای اعتقاد داشته باشند که در این شرایط و وضعیت چه کسی به فوتبال فکر میکند اما این طور نیست. عاشقان فوتبال این روزها در کنار همه دردهایشان دوری از فوتبال را که حداقل برای ساعتی میتواند تسلی خاطرشان باشد را هم تحمل میکنند.
برای این که بدانیم که جنگ و فوتبال اصلا منافاتی ندارند بهتر است سری بزنیم به آخرین جنگ؛ میان اوکراین و روسیه و وضعیت مستطیل سبز در کشور اوکراین.
در ابتدا با حمله روسیه، لیگ اوکراین تعطیل شد اما این تعطیلی کمتر از 6 ماه طول کشید. البته این تعطیلی فقط شامل لیگ اوکراین بود. در همین مدت تیم شاختار دونتسک در گوشه و کنار جهان بازیهای دوستانه برگزار و تلاش کرده تا کارزاری برای صلح راه بیندازد که در مورد این میتوان یک مطلب مفصل نوشت.
این تیم تورنمنتی با حضور چند تیم مطرح فوتبال اوکراین و تیم ملی راه انداخت و عواید آن را به جنگزدهها اختصاص دادند و تیم ملی اوکراین هم آمادگیاش را برای جام جهانی حفظ کرد. تور دینامو کیف با نام "تور برای صلح در اوکراین" برگزار شد.
لیگ اوکراین در شرایطی شروع شد که افزایش احتمال حمله روسیه به دلیل کشته شدن یکی از نزدیکان پوتین بسیار زیاد شده بود اما این مساله هم نتوانست شروع لیگ اوکراین را هم به تعویق بیندازد.
بازیکنان دو تیم و داوران بازی در حالی که پرچم اوکراین را روی دوش انداخته بودند وارد زمین بازی شدند و پس از آن هم سخنان ولودیمیر زلنسکی از صفحه نمایشگر بزرگ داخل ورزشگاه پخش شد. بازی با ضربه نمادین یک سرباز اوکراینی آغاز شد که با اشکهای شماری از بازیکنان دو تیم همراه بود. نیروهای نظامی در ورزشگاه آماده بودند تا در صورت حمله روسیه بازیکنان و داوران را به پناهگاه منتقل کنند.
از اوکراین گفتیم اگرچه گفتنیها به اندازه چندین صفحه است اما حالا برگردیم به فوتبال داخلی. از تعطیلی لیگ که تصمیمات آن به فراتر از مجامع ورزشی برمیگردد بگذریم. استقلال و پرسپولیس و بقیه تیمها کجا هستند؟ دو تیمی که بیش از 50 درصد در کشور طرفدار دارند و دست به هر کاری در این روزهای کویر فوتبالی میزدند هزاران نفر را به سمت خود جذب میکرد. اگرچه این تعطیلی به تصمیم مدیران رده بالا ارتباط دارد اما در جلسات 14 باشگاه با برگزاری بازیها مخالفت کردند! طنز تلخ. باشگاههای فوتبال با برگزاری فوتبال مخالف بودند. وای به حال سیاسیون. تیم ملی در این مدت چند بازی دوستانه میتوانست برگزار کند مثل همان اوکراین. البته وقتی وزیر ورزش حضور تیم ملی در جامجهانی را بیغیرتی میخواند شاید این حرفها رویاهای محال باشد. میرچا لوچسکو، مربی شاختار یک مربی خارجی بود که در جنگ ماند و گفت من عاشق فوتبال هستم و میمانم. آن وقت در ایران مربیان و مدیران ایرانی رای به تعطیلی فوتبال میدهند و هیچ کس دلش برای آن توپی که با گردش خود میتواند دنیا را تکان بدهد نمیسوزد.
علی رغم اینکه مواضع اوکراین از نظر مسئولین کشور قابل قبول نیست اما بعنوان یک نمونه فوتبالی درجنگ قابل توجه هست . فوتبال در همه جای دنیا مرهمی است برهمه زخمها. زلزله. جنگ. سیل. عکس زیر هواداران تیم فوتبال بشیکتاش در را نشان میدهد که در نخستین بازی پس از وقفه بوجود آمده در سوپرلیگ ترکیه به دلیل زلزله مرگبار جنوب شرق این کشور، به سبک هواداران بتیس، در جریان بازی این هفته تیمشان اسباب بازیهایی را به داخل زمین فرستادند تا به دست کودکان زلزلهزده برسد.
فوتبال مرهمی است که این روزها از زخم جنگ برای مردم برداشته شده است. مرهم مردم را به مردم برگردانید.
