من مشکل پرتغال نیستم؛ شبی که رونالدو همه را ساکت کرد

این فقط یک خوشحالی ساده بعد از گل نبود؛ این پاسخ مستقیم مردی بود که در روزهای گذشته زیر تیغ تند انتقادها قرار داشت. بعد از تساوی ناامیدکننده پرتغال مقابل کنگو در بازی اول، خیلی‌ها رونالدو را یکی از مشکلات تیم روبرتو مارتینز می‌دانستند. در حالی که ستاره‌هایی مثل لیونل مسی، کیلیان امباپه، ارلینگ هالند، وینیسیوس جونیور و هری کین در هفته‌های ابتدایی جام جهانی خوش درخشیده بودند، نگاه‌ها به رونالدوی ۴۱ ساله با تردید همراه شده بود.

اما پاسخ CR7، از همان دقیقه ۶ شروع شد.

رونالدو روی ارسال ژوائو کانسلو، با یک ضربه نیمه‌والی فوق‌العاده دروازه ازبکستان را باز کرد و خیلی زود نشان داد که هنوز هم در بزرگ‌ترین صحنه‌ها، بلد است چطور جریان بازی را به نفع خودش عوض کند. او پیش از پایان نیمه اول، بار دیگر با یک فرار عالی و پاس حساب‌شده برونو فرناندز گل دومش را هم زد تا شب ویژه‌اش را کامل کند.

این دو گل فقط یک بریس معمولی نبود؛ رونالدو با این گل‌ها تبدیل به اولین بازیکن تاریخ شد که در شش دوره مختلف جام جهانی موفق به گلزنی می‌شود. رکوردی که بیش از هر چیز، امضای یک اسطوره روی تاریخ فوتبال است.

او حتی تا آستانه هت‌تریک هم پیش رفت، اما واکنش مدافع ازبکستان و دفع توپ از روی خط، مانع شد تا ستاره پرتغالی نیمه اول را با توپ مسابقه ترک کند. با این حال، عطش او برای گل سوم تا آخرین دقیقه‌ها هم خاموش نشد؛ عطشی که شاید بهترین توصیف برای شخصیت فوتبالی رونالدو باشد.

۲۳ سال است همین‌طورم

رونالدو بعد از مسابقه، درباره فریاد معروفش رو به دوربین گفت:

فقط خواستم فراموش نکنند؛ ۲۳ سال است همین‌طور ادامه می‌دهم.

او البته مثل همیشه، موفقیت تیمی را در اولویت قرار داد و گفت:

خیلی خوشحالم، اما مهم‌ترین چیز کاری بود که تیم انجام داد و اعتمادی است که از این برد می‌گیریم. رکوردهای شخصی همیشه لذت‌بخش‌اند، ولی هدف من همیشه کمک به تیم برای رسیدن به اهدافش است.

پرتغال از دل بحران بیرون آمد

پرتغال فقط با بریس رونالدو بازی را نبرد؛ این تیم بعد از یک هفته پرتنش و تاریک، دوباره خودش را پیدا کرد. نونو مندس با یک ضربه آزاد زیبا گل زد، دروازه‌بان ازبکستان هم یک گل به خودی ثبت کرد و رافائل لیائو به‌عنوان یار تعویضی گل پنجم را به ثمر رساند تا یکی از سنگین‌ترین بردهای جام جهانی ۲۰۲۶ رقم بخورد.

روبرتو مارتینز، سرمربی پرتغال، بعد از بازی تأکید کرد که رونالدو در عبور تیم از فضای منفی و فشار انتقادها، نقشی کلیدی داشته است:

هفته سختی بود. نتیجه‌ای که می‌خواستیم را نگرفته بودیم و حجم انتقادها هم منصفانه نبود. اما تیم رشد کرد، از نظر روحی قوی‌تر شد و توانست بهترین نسخه خودش را ارائه دهد. رونالدو مثل یک کاپیتان واقعی عمل کرد؛ متمرکز، باتجربه و الهام‌بخش.

رونالدو هرگز نرفته بود

واکنش چهره‌های سرشناس فوتبال هم جالب بود. وین رونی، هم‌تیمی سابق رونالدو در منچستریونایتد، از عملکرد او تمجید کرد و گفت:

در ۴۱ سالگی، زدن دو گل در جام جهانی فوق‌العاده است. شاید بهترین بازی‌اش را انجام نداد، اما این دقیقاً همان کاری است که رونالدو همیشه انجام می‌دهد؛ به انتقادها با گل جواب می‌دهد.

روی کین هم جمله‌ای گفت که شاید بهترین خلاصه برای این شب باشد:

کریستیانو رونالدو هیچ‌وقت نرفته بود. مردم دقیقاً به چه چیزی شک داشتند؟ او یک نابغه است.

یک رکورد دیگر برای مرد تمام‌نشدنی

رونالدو حالا با ۴۱ سال سن، به دومین گلزن مسن تاریخ جام جهانی تبدیل شده؛ تنها بازیکنی که در سن بالاتری در این تورنمنت گل زده، روژه میلای کامرونی است.

اما شاید مهم‌تر از سن، همان چیزی باشد که هنوز در وجود رونالدو زنده است: گرسنگی سیری‌ناپذیر برای بردن، گل زدن و ثابت کردن خودش.

پرتغال حالا باید در آخرین بازی مرحله گروهی به مصاف کلمبیا برود؛ مسابقه‌ای که صدرنشین گروه K را مشخص می‌کند.

اما فارغ از نتیجه آن بازی، یک چیز بعد از شب طوفانی برابر ازبکستان روشن شد:

کریستیانو رونالدو هنوز هم بلد است صحنه را از آن خودش کند.

و وقتی روبه‌روی دوربین فریاد می‌زند «برگشتم»، انگار کل دنیا مجبور می‌شود دوباره به او نگاه کند.