شورش فرمانده علیه سربازها؛ قمارِ غریب قلعه!

به نقل از فرهیختگان: این دیگر رسماً آخرین «قمار» او روی نیمکت ایران است؛ اینکه بازیکنان در نقش «مقصر» فرو بروند و عامل ناکامی‌های اخیر تیم معرفی شوند.

او حالا روی لبه نازک یک طناب بر فراز پرتگاهی بلند راه می‌رود و اولین نشانه‌های سقوط، تعادلش را به هم خواهد زد. شاید امروز سرزنش بازیکنان، امیر را پشت جوی که خودش ساخته پنهان کند، اما رختکن پرستاره تیم ملی تا کجا این وضعیت را تحمل خواهد کرد؟ دست‌کم حالا دیگر بازیکنان می‌دانند که راه سرمربی از آن‌ها «جدا» شده و قرار است مسئولیت هر شکست، فقط روی دوش نفرات تیم باشد. رختکنی که به این نتیجه برسد، سخت می‌تواند برای سرمربی‌اش بجنگد.

به کدهای تازه امیر دقت کنید. علی بیرو که اصلاً «آماده» نیست و حتی به اصرار شخصی خودش روبه‌روی ازبکستان بازی کرده است. خب، این چه کادری است که ترکیبش با اصرار یک بازیکن عوض می‌شود؟ فاش کردن همین موضوع، یک گل به خودی بزرگ نیست؟ بازیکنان شاغل در امارات هم که از لحاظ بدنی آماده نیستند. این یعنی انتقاد مستقیم از سردار، طارمی و چند مهره مهم دیگر. قایدی هم که ظاهراً به لطف آقای مربی به اردوهای تیم ملی دعوت شده و سزاوار همان دعوت‌ها هم نبوده است! وقتی یک مربی با چنین ادبیاتی در مورد بازیکنان خودی حرف می‌زند، بعید است در این تیم سنگ روی سنگ بند شود.

همان مردی که این‌چنین پشت بازیکنان خودی را خالی می‌کند، تمام‌قد پشت کادر فنی می‌ایستد. او چنان برخورد تندی با احتمال جدایی سعید الهویی دارد که انگار این دستیار، همه‌کاره تیم ملی است. بازیکنان حق دارند از خودشان بپرسند که چرا چنین حمایتی از سوی امیر دریافت نمی‌کنند؟ وقتی سعید الهویی به مهدی طارمی ترجیح داده شود، وقتی زبان انتقاد فقط برای بازیکنان است و نه زبان تمجید برای کادر فنی، رختکن فاصله زیادی با فروپاشی نخواهد داشت.