پرسپولیس نه‌چندان خوب، اما برنده؛ قهرمانی از همین بازی‌ها می‌گذرد!
پرسپولیس مقابل صنعت نفت آبادان آن‌طور که از اختلاف کیفیت دو تیم انتظار می‌رفت، مسلط ظاهر نشد؛ اما در روزی که نمایش سرخ‌پوشان چندان متقاعدکننده نبود، کسب سه امتیاز می‌تواند ارزشمند باشد.
سرخ‌پوشان در دقایقی از بازی، به‌ویژه با در نظر گرفتن کیفیت فنی و ظرفیت دو تیم، تیم منفعل‌تر زمین بودند و نتوانستند برتری خود را به شکلی مستمر به حریف دیکته کنند. صنعت نفت هم با وجود شرایط نامناسبش در جدول، توانست لحظاتی پرسپولیس را به دردسر بیندازد و حتی پس از گل دوم سرخ‌پوشان، با رسیدن به گل در دقیقه ۶۸، اختلاف را به حداقل برساند و مسابقه را دوباره از نظر نتیجه حساس کند.
البته پرسپولیس در نهایت اجازه نداد بازی از کنترلش خارج شود. گل زودهنگام تیوی بیفوما، پنالتی علی علیپور و گلزنی اوستون اورونوف در دقایق پایانی، سه امتیاز را برای تیم مهدی تارتار به ارمغان آورد؛ بردی که شاید از نظر کیفیت نمایش جای بحث داشته باشد، اما از نظر نتیجه، برای تیمی که به دنبال ماندن در کورس قهرمانی است، اهمیت زیادی دارد.
قهرمانی فقط با نمایش‌های درخشان به دست نمی‌آید
یکی از واقعیت‌های فوتبال این است که هیچ تیمی در تمام مسابقات خود نمایش ایده‌آلی ندارد. حتی مدعیان قهرمانی هم روزهایی را تجربه می‌کنند که برنامه‌های تاکتیکی‌شان به‌خوبی اجرا نمی‌شود، بازیکنان از فرم همیشگی فاصله دارند یا حریف، برخلاف انتظارات، دردسرهای زیادی ایجاد می‌کند. تفاوت تیم‌های مدعی با سایر رقبا، لزوماً در این نیست که همیشه بهتر بازی می‌کنند؛ بلکه در توانایی آن‌ها برای کسب نتیجه در روزهایی است که خوب نیستند.
پرسپولیس مقابل صنعت نفت می‌توانست امتیاز از دست بدهد؛ به‌خصوص وقتی حریف پس از دریافت گل دوم به مسابقه برگشت و اختلاف را کاهش داد. با این حال، سرخ‌پوشان در دقایق پایانی بار دیگر به گل رسیدند و اجازه ندادند یک نمایش نه‌چندان مسلط به نتیجه‌ای ناامیدکننده تبدیل شود. این همان ویژگی‌ای است که در مسیر طولانی لیگ می‌تواند اهمیت پیدا کند: توانایی پیروز شدن، حتی وقتی همه‌چیز مطابق انتظار پیش نمی‌رود.
البته نباید از این برد نتیجه گرفت که مشکلات احتمالی در جریان بازی اهمیتی ندارند. پیروزی برابر صنعت نفت، نقاط قابل بحثی در عملکرد پرسپولیس باقی گذاشت و کادر فنی باید بررسی کند که چرا تیمی با این سطح از توانایی، در بخش‌هایی از مسابقه نتوانست برتری مورد انتظار را نشان دهد. نتیجه خوب، فرصت مناسبی برای اصلاح ایرادهاست؛ نه دلیلی برای نادیده گرفتن آن‌ها.
پرسپولیس تارتار؛ فراتر از تصورات اولیه
عملکرد پرسپولیس در هفته‌های ابتدایی فصل، از زاویه دیگری هم قابل توجه است. مهدی تارتار در تیم‌های پیشین خود معمولاً به ساختن تیم‌هایی واکنش‌گرا و نسبتاً محتاط شهرت داشت؛ تیم‌هایی که اغلب ابتدا به دنبال کنترل حریف و حفظ ساختار دفاعی بودند و سپس از فرصت‌های به‌دست‌آمده استفاده می‌کردند. به همین دلیل، شاید انتظار نمی‌رفت پرسپولیس تحت هدایت او چنین شروع هجومی و پرباری داشته باشد.
با این حال، آمار هفت بازی ابتدایی پرسپولیس نشان می‌دهد که سرخ‌پوشان در این فصل چهره‌ای متفاوت از تصورات اولیه به نمایش گذاشته‌اند. این تیم با ۱۵ گل زده، بهترین خط حمله لیگ برتر را در اختیار دارد و با ۱۶ امتیاز، در حالی که یک بازی کمتر از تراکتور ۱۷ امتیازی انجام داده، در رتبه دوم جدول قرار گرفته است. چنین آماری نشان می‌دهد که پرسپولیس در کنار کسب نتایج مطلوب، توانسته ظرفیت تهاجمی قابل توجهی هم از خود نشان دهد.
پیروزی ۳-۱ برابر صنعت نفت نیز از این منظر اهمیت دارد که پرسپولیس حتی در مسابقه‌ای که تسلط مورد انتظار را نداشت، توانست سه گل به ثمر برساند و در نهایت با اختلاف دو گل برنده شود. با این حال، برای ارزیابی دقیق‌تر تیم مهدی تارتار، نباید تنها به تعداد گل‌ها و جایگاه جدول اکتفا کرد؛ کیفیت بازی در برابر حریفان مختلف و توانایی کنترل مسابقه در شرایط دشوار نیز معیارهای مهمی هستند.
تعطیلی لیگ و فرصتی برای قضاوت منصفانه‌تر
البته در ارزیابی عملکرد پرسپولیس مقابل صنعت نفت آبادان، نباید از یک نکته مهم غافل شد؛ تعطیلی طولانی‌مدت لیگ برتر به دلیل برگزاری مسابقات آسیایی و فیفادی، می‌تواند روی ریتم مسابقات، هماهنگی تیمی و کیفیت فنی بازی‌ها تأثیر بگذارد. بازگشت به شرایط مسابقه پس از وقفه‌ای طولانی، برای هر تیمی ساده نیست و ممکن است حتی تیم‌های آماده نیز در نخستین بازی‌های خود پس از تعطیلات، نتوانند کیفیت همیشگی‌شان را نشان دهند. از این منظر، افت نسبی کیفیت نمایش پرسپولیس را می‌توان با اغماض پذیرفت؛ هرچند این مسئله نباید بهانه‌ای برای نادیده گرفتن ایرادهای فنی تیم باشد.
در مجموع، پرسپولیس این فصل بسیار امیدوارکننده ظاهر شده و نشانه‌های یک مدعی جدی قهرمانی را بروز داده است. برخلاف دو فصل گذشته که سرخ‌پوشان شروعی دور از انتظارات داشتند و برای رسیدن به ثبات با مشکلاتی مواجه بودند، این بار تیم تارتار از همان هفته‌های ابتدایی توانسته خود را در قامت یکی از مدعیان اصلی نشان دهد.
بهترین خط حمله لیگ، حضور در رتبه دوم جدول با یک بازی کمتر نسبت به تراکتور صدرنشین و توانایی کسب پیروزی در مسابقه‌ای که نمایش تیم چندان ایده‌آل نبود، همگی نشانه‌هایی امیدوارکننده‌اند. هنوز برای نتیجه‌گیری قطعی درباره سرنوشت فصل زود است، اما پرسپولیس دست‌کم تا اینجای کار دلایل کافی به هوادارانش داده تا به آینده امیدوار باشند.
بردی که هم ارزشمند است و هم هشداردهنده
پرسپولیس برای ادامه مسیر و حفظ جایگاه خود در جمع مدعیان، باید از این مسابقه دو برداشت هم‌زمان داشته باشد. نخست اینکه کسب سه امتیاز در روزی که تیم بهترین عملکردش را ارائه نمی‌دهد، نشانه‌ای مثبت است؛ به‌خصوص در لیگی که از دست دادن امتیاز برابر تیم‌های پایین جدول می‌تواند در پایان فصل هزینه سنگینی داشته باشد. دوم اینکه نتیجه نهایی نباید باعث شود ضعف‌های نمایش تیم نادیده گرفته شوند.
فصل طولانی است و پرسپولیس برای رسیدن به قهرمانی، به چیزی فراتر از بردهای پرگل و نمایش‌های چشم‌نواز نیاز دارد. این تیم باید هم بتواند حریفان را با فوتبال مسلط خود تحت فشار بگذارد و هم در مسابقاتی که شرایط به سودش پیش نمی‌رود، راه پیروزی را پیدا کند. بازی با صنعت نفت آبادان نمونه‌ای از همین وضعیت بود؛ مسابقه‌ای که سرخ‌پوشان در آن به اندازه انتظار خوب نبودند، اما در نهایت نتیجه لازم را گرفتند.
شاید در پایان فصل، کمتر کسی کیفیت فنی تک‌تک بازی‌های پرسپولیس را به خاطر بیاورد؛ اما امتیازهایی که در چنین مسابقاتی به دست می‌آیند، می‌توانند سرنوشت قهرمانی را تغییر دهند. پرسپولیس مقابل صنعت نفت هم یک برد خوب به دست آورد و هم یادآوری شد که برای قهرمان شدن، تنها خوب بازی کردن کافی نیست؛ گاهی باید بلد بود در روز بد هم برنده شد.
