با این تعریف، ایران حتی یک ورزشگاه هم ندارد
در یکی از مطالب امروز درباره ورزشگاهها صحبت کردیم و گفتیم که در کشورمان فقط چند ورزشگاه نسبتاً مناسب داریم، اما بیتعارف باید گفت حتی بهترین ورزشگاههای ما، یعنی ورزشگاه فولادشهر و ورزشگاه امام رضا(ع) مشهد، هم از استانداردهای روز دنیا فاصله دارند.
امروز در جام جهانی میبینیم که ورزشگاههایی با ظرفیت کمتر از ۴۰ هزار نفر از میزبانی مسابقات جام جهانی محروم میشوند و به همین دلیل ورزشگاههای امام رضا(ع) و فولادشهر نیز امکان میزبانی مسابقات بینالمللی سطح بالا را ندارند.
ورزشگاههای بالای ۴۰ هزار نفر ما هم پر از اشکال هستند. ورزشگاههای آزادی تهران، یادگار امام تبریز، نقش جهان اصفهان و پارس شیراز، همگی با مشکلاتی روبهرو هستند. اینها ورزشگاههای تخصصی فوتبال ما محسوب میشوند، اما به دلایل مختلف دیگر نمیتوان روی آنها حساب ویژهای باز کرد.
اگر معیار را ورزشگاههای مدرن دنیا، مانند ورزشگاههای میزبان جامهای جهانی ۲۰۲۲ و ۲۰۲۶ قرار دهیم، باید گفت ایران حتی یک ورزشگاه کاملاً استاندارد فوتبال هم ندارد؛ ورزشگاههایی مانند آنچه قطریها در جام جهانی ۲۰۲۲ در اختیار داشتند.
۱- ورزشگاه آزادی: نداشتن سقف و داشتن پیست دوومیدانی
۲- ورزشگاه یادگار امام تبریز: نداشتن سقف و داشتن پیست تارتان
۳- ورزشگاه نقش جهان: فاصله زیاد تماشاگران از زمین و داشتن پیست تارتان
۴- ورزشگاه پارس شیراز: داشتن پیست تارتان و فاصله زیاد تماشاگران از زمین
۵- ورزشگاه فولادشهر: ظرفیت استاندارد پایین
۶- ورزشگاه امام رضا(ع) مشهد: فاصله زیاد تماشاگران از زمین و ظرفیت اندک
