درس بزرگ قلعهنویی به امثال کیروش؛ هنر نزد ایرانیان است و بس...
خاطرتان هست روزی که امیر قلعهنویی بهعنوان سرمربی تیم ملی برگزیده شد، چه گفت؟ او گفت: «آمدهام با فوتبال هجومی دل مردم را شاد کنم.»
برای شاد کردن یک ملت، نیاز نیست امکانات، زیرساختها و ناکارآمدی مدیریت فوتبال ایران را حتی با تیمهای هائیتی، پاناما و کیپورد مقایسه کنید.
فوتبال ایران که تیمهای مطرحش فاقد امکانات اولیه، نظیر زمین تمرین یا مدیران متبحر هستند و دهها عامل دیگر که اظهر من الشمس است(!)، در این جام جهانی استثناییترین تیم همه ادوار تاریخ برگزاری جام جهانی را در اختیار داشت!؟
گفتن درباره مصائب و مشکلات تیم ملی ایران در راه جام ۲۰۲۶ (که باید در تاریخ ثبت شود) تکرار مکررات است. اما این تیم موفق شد، علیرغم همه موانع، مصائب و محدودیتها، برای اولین بار در تاریخ فوتبال ایران در جام جهانی، با بازیهای قابل قبول و البته بدون باخت، شانس صعود به مرحله حذفی را داشته باشد (منوط به نتیجه اتریش و الجزایر).
هرچند در بازی با مصر، پنالتی طارمی گل نشد، گل شجاع خلیلزاده آفساید اعلام شد و ضربه سر مهدی در دقیقه ۹۴ به تیرک خورد یا ضربه دقیقه رامین رضاییان توسط دروازهبان مصر دفع شد، لیکن هیچ چیز از ارزشهای شیرمردان ایران کم نشد و یک ملت به چنین تیمی بالید.
علت چنین بالندگی را باید در کلیدواژه «ایثار»، «شهامت» و «کار تیمی» جستوجو کرد.
اگر دلت با خدا باشد، قلبت برای ایران و پرچم زیبا و سهرنگ آن و صدالبته ملت شهیدپرور بتپد، با بهرهگیری از علم، دانش، مهارت، انگیزه و برانگیختگی، وحدت و یکپارچگی، با عزمی راسخ به اهل بیت (ع) متوسل گردی، نتیجه آن میشود که شاهدید.
قلعهنویی چنین درسی به همه جهان و البته به امثال کیروش داد:
درس مردانگی، درس ایثار، درس وظیفهشناسی، درس مهارت، درس خلاقیت با کمترین امکانات و در نهایت محدودیتها، درس تیمسازی، درس بهبود مستمر (کایزن).
قلعهنویی ثابت کرد:
هنر نزد ایرانیان است و بس...
ندادند شیر ژیان را به کس.
همه یکدلاند و یزدانشناس...
به نیکی ندارند از بد هراس.
ز یزدان تو را باد چندان درود
که آن را نداند فلک تار و پود.
به قلم مجید سعیدی، نویسنده قدیمی ورزشی
