از کوچههای روخالس تا قلب تاتنهام؛ داستان الهامبخش ژاوی سیمونز
سختیهای ژاوی سیمونز برای فوتبالیست شدن یک داستان الهام بخش است و مرور این قصه ارزش بالایی دارد.
شاید میلیونها نفر، ژاوی سیمونز را تنها به عنوان ستاره تاتنهام و تیم ملی هلند بشناسند، اما پشت چهره مشهور او، داستانی نهفته است که بیشتر به فیلمنامه یک فیلم الهامبخش شباهت دارد؛ داستان پسربچهای که از یک آپارتمان کوچک در جنوب اسپانیا، راهش را تا بزرگترین استادیومهای فوتبال جهان باز کرد.
ژاوی سیمونز در گفتوگویی مفصل با اتلتیک از دوران کودکی، سختیهای خانواده، مسیر حرفهای و مصدومیتی که او را از جام جهانی ۲۰۲۶ محروم کرد، پرده برداشت.
کودکی در دل سختیها
اگرچه سیمونز در آمستردام متولد شد، اما دوران کودکیاش را در روستای «روخالس» در استان آلیکانته اسپانیا گذراند؛ جایی که خانوادهاش در دوران بحران اقتصادی، روزهای بسیار سختی را پشت سر گذاشتند.
او با یادآوری آن دوران گفت:
تمام روز بیرون از خانه فوتبال بازی میکردم و از سادهترین چیزهای زندگی لذت میبردم. بعدها فهمیدم شرایطی که در آن زندگی میکردیم اصلاً عادی نبود، اما مادرم هیچوقت اجازه نداد سختیها را احساس کنم.
مادر ژاوی نیز فاش کرد که پنج نفر از اعضای خانواده مدتی در یک تخت مشترک میخوابیدند و با وجود مشکلات مالی، تلاش میکردند فرزندانش هرگز طعم ناامیدی را نچشند.
عاشق فوتبال از دو سالگی
به گفته مادرش، علاقه ژاوی به فوتبال از همان کودکی غیرقابلباور بود.
او گفت:
وقتی فقط دو سال داشت، درباره مسائل تاکتیکی فوتبال صحبت میکرد. همه نشان باشگاهها، بازیکنان و مربیان هلندی را میشناخت.
استعداد خارقالعاده او خیلی زود توجه بارسلونا را جلب کرد و در شش سالگی راهی آکادمی مشهور لاماسیا شد؛ جایی که بعدها در کنار استعدادهایی مانند گاوی، بالده و فرمین لوپس رشد کرد.
از مسی و نیمار تا لیگ برتر
پس از ترک بارسلونا، سیمونز به پاری سن ژرمن رفت و فرصت تمرین کنار فوقستارههایی مانند لیونل مسی، نیمار، کیلیان امباپه، مارکینیوش و تیاگو سیلوا را پیدا کرد.
او درباره آن دوران گفت:
هر روز میدیدم که این ستارهها چطور زندگی میکنند؛ تمرین، تغذیه، ریکاوری و ... همانجا فهمیدم برای رسیدن به بالاترین سطح باید چگونه زندگی کنم.
در ادامه، انتقال موفق به آیندهوون، درخشش در لایپزیش و سپس پیوستن به تاتنهام، مسیر حرفهای او را کاملتر کرد.
جام جهانی از دست رفت
با وجود آمادگی برای حضور در جام جهانی ۲۰۲۶، پارگی رباط صلیبی باعث شد سیمونز بزرگترین تورنمنت دوران حرفهایاش را از دست بدهد.
او درباره لحظه اطلاع از شدت مصدومیت گفت:
وقتی پزشکان نتیجه آزمایش را گفتند، احساس کردم همه چیز روی سرم خراب شده است. اشک ریختم، چون فهمیدم نه میتوانم به تاتنهام کمک کنم و نه در جام جهانی بازی خواهم کرد.
مادربزرگی که هنوز او را میشناسد
یکی از احساسیترین بخشهای گفتوگو به مادربزرگش مربوط میشد که چند سالی است با آلزایمر دستوپنجه نرم میکند.
سیمونز گفت:
او خیلی از اتفاقات روزمره را فراموش میکند، اما هنوز ما را میشناسد. همین برایمان زیباترین اتفاق دنیاست.
ستاره هلندی در پایان، جملهای بر زبان آورد که شاید بهترین توصیف شخصیت او باشد:
مادرم همیشه قبل از هر بازی فقط یک جمله به من میگوید؛ لبخند بزن. درون من هنوز همان پسربچهای زندگی میکند که عاشق فوتبال بود و همان عشق است که هنوز مرا به جلو میراند.
او همچنین درباره نگاهش به فشارهای فوتبال گفت:
من از هیچ حریفی نمیترسم. فشار واقعی را مادرم تجربه کرد، نه من. فوتبال فقط رؤیایی است که دارم زندگیاش میکنم.
